کروسین ۲ تکثیر ناشی از MPA را در سلول‌های سرطان پستان T47D مهار می‌کند.

پیشینه: سرطان سینه همچنان یکی از علل اصلی مرگ و میر ناشی از سرطان است و بسیاری از تومورها برای رشد به سیگنالینگ گیرنده پروژسترون (PR) متکی هستند. مدروکسی پروژسترون استات (MPA)، یک پروژستین مصنوعی، تکثیر را در سلول‌های سرطان سینه PR مثبت، از جمله T47D، تحریک می‌کند. RU486 (میفپریستون)، یک آنتاگونیست PR، می‌تواند با اثرات ناشی از MPA مقابله کند و به عنوان یک کنترل دارویی عمل کند. کروسین II، یک کاروتنوئید مشتق شده از زعفران، فعالیت ضد تکثیری و القا کننده آپوپتوز را در چندین مدل سرطانی نشان داده است. به عنوان یک ماده شیمیایی گیاهی، ممکن است گزینه‌ای با سمیت کمتر برای هدف قرار دادن سرطان سینه ناشی از هورمون ارائه دهد. این مطالعه ارزیابی می‌کند که آیا کروسین II می‌تواند تکثیر ناشی از MPA را در سلول‌های T47D با استفاده از سنجش MTT کاهش دهد و نقش بالقوه آن را در تعدیل سیگنالینگ واسطه هورمونی بررسی می‌کند. روش‌ها: سلول‌های سرطان سینه T47D در محیط کشت DMEM/F12 غنی‌شده با 10% FBS و 1% پنی‌سیلین-استرپتومایسین کشت داده شدند و در دمای 37 درجه سانتی‌گراد با 5% CO2 نگهداری شدند. سلول‌ها در پلیت‌های 6 خانه‌ای کشت داده شدند و قبل از درمان به مدت 24 ساعت به آنها اجازه چسبیدن داده شد. گروه‌های آزمایشی شامل یک گروه کنترل بدون تیمار، MPA به تنهایی، MPA با RU486، MPA با کروسین II (10، 25 یا 50 میکرومولار) و کروسین II به تنهایی بودند. RU486 یا کروسین II دو ساعت قبل از MPA اضافه شد. تیمارها به مدت 48 ساعت ادامه یافت. پس از انکوباسیون، سلول‌ها با PBS شسته شدند و زیست‌پذیری با استفاده از روش MTT اندازه‌گیری شد. کریستال‌های فورمازان در DMSO حل شدند و جذب در طول موج 570 نانومتر با تصحیح 620 نانومتر ثبت شد. زیست‌پذیری نسبت به گروه کنترل بدون تیمار نرمال‌سازی شد. همه شرایط به صورت دو نسخه با پنج تکرار بیولوژیکی (n = 5) اجرا شد. نتایج: MPA به طور قابل توجهی بقای سلول‌های T47D را در مقایسه با گروه کنترل افزایش داد (0.048 = p). درمان همزمان با 10 میکرومولار کروسین II به طور قابل توجهی بقای ناشی از MPA را کاهش داد (0.0034 = p). RU486، 25 میکرومولار کروسین II و 50 میکرومولار کروسین II…کاهش‌های جزئی اما غیرمعناداری را نشان دادند. کروسین ۲ به تنهایی تغییر معناداری در زیستایی (viability) ایجاد نکرد. داده‌ها به صورت میانگین ± خطای استاندارد میانگین (SEM) ارائه شده‌اند. نتیجه‌گیری: MPA باعث تحریک تکثیر سلول‌های T47D دارای گیرنده پروژسترون (PR-positive) شد که با مکانیسم‌های رشد وابسته به هورمون مطابقت دارد. کروسین ۲ زیستاییِ القا شده توسط MPA را با روندی وابسته به دوز کاهش داد؛ به طوری که قوی‌ترین و تنها اثر معنادار در غلظت ۱۰ میکرومولار مشاهده شد، در حالی که در غلظت‌های بالاتر، مقادیر به سمت سطح پایه (کنترل) متمایل شدند. عدم وجود سمیت سلولی در اثر استفاده از کروسین ۲ به تنهایی، نشان‌دهنده اختصاصی بودن عملکرد آن نسبت به مسیرهای سیگنال‌دهی با واسطه هورمون است. این یافته‌ها از کروسین ۲ به عنوان تعدیل‌کننده احتمالی رشد سرطان پستانِ وابسته به PR حمایت می‌کنند. انجام آزمون‌های ELISA برای VEGF و سنجش BCA در برنامه‌های آتی، اثرات این ترکیب بر رگ‌زایی (آنژیوژنز) را ارزیابی کرده و مکانیسم ضدتوموری آن را دقیق‌تر مشخص خواهد کرد.

Background: Breast cancer remains a major cause of cancer mortality, with many tumors relying on progesterone receptor (PR) signaling for growth. Medroxyprogesterone acetate (MPA), a synthetic progestin, stimulates proliferation in PR-positive breast cancer cells, including T47D. RU486 (mifepristone), a PR antagonist, can counter MPA-induced effects and serves as a pharmacologic control. Crocin II, a carotenoid derived from Crocus sativus, has demonstrated anti-proliferative and apoptosis-inducing activity in several cancer models. As a phytochemical, it may offer a less toxic option for targeting hormone-driven breast cancer. This study evaluates whether Crocin II can attenuate MPA-induced proliferation in T47D cells using an MTT assay and explores its potential role in modulating hormone-mediated signaling. Methods: T47D breast cancer cells were cultured in DMEM/F12 supplemented with 10% FBS and 1% penicillin–streptomycin and maintained at 37°C with 5% CO2. Cells were seeded in 6-well plates and allowed to adhere for 24 hours prior to treatment. Experimental groups included an untreated control, MPA alone, MPA with RU486, MPA with Crocin II (10, 25, or 50 μM), and Crocin II alone. RU486 or Crocin II was added two hours before MPA. Treatments continued for 48 hours. After incubation, cells were washed with PBS, and viability was measured using the MTT assay. Formazan crystals were dissolved in DMSO, and absorbance was recorded at 570 nm with 620 nm correction. Viability was normalized to the untreated control. All conditions were run in duplicate with five biological replicates (n = 5). Results: MPA significantly increased T47D cell viability compared to control (p = 0.048). Co-treatment with 10 μM Crocin II significantly reduced MPA-induced viability (p = 0.0034). RU486, 25 μM Crocin II, and 50 μM Crocin II showed partial, but non-significant, reductions. Crocin II alone produced no significant change in viability. Data are presented as mean ± SEM. Conclusion: MPA promoted proliferation in PR-positive T47D cells, consistent with hormone-driven growth mechanisms. Crocin II attenuated MPA-induced viability in a dose related trend, with the strongest and only significant effect at 10 μM, while higher doses trended toward baseline. The lack of cytotoxicity with Crocin II alone suggests specificity toward hormone-mediated signaling. These findings support Crocin II as a potential modulator of PR-driven breast cancer growth. Planned VEGF ELISA and BCA assays will evaluate its effects on angiogenesis and further define its anti-tumor mechanism. References Jie H, Ma W, Huang C. Diagnosis, Prognosis, and Treatment of Triple-Negative Breast Cancer: A Review. Breast Cancer (Dove Med Press). 2025;17:265–274. Lambrianidou A, Koutsougianni F, Papapostolou I, Dimas K. Recent Advances on the Anticancer Properties of Saffron (Crocus sativus L.) and Its Major Constituents. Molecules. 2021;26(1):86. Mousavi SH, Tavakkol-Afshari J, Brook A, Jafari-Anarkooli I. Role of caspases and Bax protein in saffron-induced apoptosis in MCF-7 cells. Food Chem Toxicol. 2009;47:1909–1913. Shah D, Gupta A, Shah I, Hussain A. Potential of Benign Phytochemicals in the Management of Cancer. 2021.