اثر مصرف مکمل زعفران بر التهاب و پاسخ‌های متابولیک در بیماران مبتلا به دیابت نوع ۲: یک کارآزمایی تصادفی‌شده، دوسوکور، کنترل‌شده با دارونما

زمینه دیابت نوع ۲ (T2D) با افزایش التهاب، استرس اکسیداتیو، چربی خون بالا و قند خون بالا همراه است که همه این عوامل در پاتوژنز بیماری‌های قلبی عروقی نقش دارند. زعفران به عنوان یک داروی مکمل و منبع آنتی‌اکسیدان‌ها می‌تواند در کاهش دیابت و عوارض آن نقش داشته باشد. هدف از این مطالعه تعیین اثرات مکمل زعفران به عنوان یک درمان کمکی در دیابت نوع ۲ بود. بیماران و روش‌ها این کارآزمایی کنترل‌شده تصادفی شامل ۸۰ بیمار مبتلا به دیابت نوع ۲ با میانگین سنی ۵۴.۱ سال بود. شرکت‌کنندگان به صورت تصادفی به دو گروه تقسیم شدند تا یا قرص زعفران (۱۰۰ میلی‌گرم در روز؛ n=40) یا دارونما (n=40) را به مدت ۱۲ هفته مصرف کنند. نمونه‌های خون ناشتا در ابتدا و پس از دوره مداخله گرفته شد تا شاخص‌های گلیسمی، پروفیل چربی و بیومارکرهای التهاب و استرس اکسیداتیو اندازه‌گیری شوند. شاخص‌های آنتروپومتریک و دریافت غذایی نیز در ابتدای مطالعه و در پایان آن اندازه‌گیری شد.نتایج
در مقایسه با دارونما، مکمل زعفران باعث کاهش قابل توجهی در دور کمر (p<0.001) و مالون دی‌آلدهید (MDA) سرم (p=0.001) شد. هیچ تفاوت آماری قابل توجهی در سایر شاخص‌ها، از جمله پارامترهای آنتروپومتریک، انسولین سرم، گلوکز خون ناشتا، HbA1c، شاخص‌های حساسیت به انسولین، پروفیل لیپیدی، پروتئین C واکنش‌گر با حساسیت بالا، ظرفیت کل آنتی‌اکسیدانی و فاکتور نکروز تومور-α بین گروه‌های مطالعه مشاهده نشد (p>0.05).

نتیجه‌گیری
به طور کلی، 12 هفته مکمل زعفران در بیماران دیابتی تأثیر مفیدی بر دور کمر و سطح MDA سرم داشت. با این حال، زعفران بر سایر نشانگرهای ارزیابی‌شده ریسک کاردیومتابولیک در بیماران دیابتی تأثیری نداشت.

Background:
Type 2 diabetes (T2D) is accompanied by elevated inflammation, oxidative stress, hyperlipidemia and hyperglycemia which all contribute to cardiovascular disease pathogenesis. Saffron as a complementary medicine and source of antioxidants could play a role in alleviating diabetes and its complications. The aim of this study was to determine the effects of saffron supplementation as an adjunct therapy in T2D.

Patients and methods:

This randomized controlled trial included 80 T2D patients with a mean age of 54.1 years. Participants were randomly assigned into two groups to take either saffron tablets (100 mg/day; n=40) or placebo (n=40) for 12 weeks. Fasting blood samples were obtained at the beginning and after the intervention period to quantify glycemic factors, lipid profile, and biomarkers of inflammation and oxidative stress. Anthropometric indices and dietary intakes were also measured at baseline and at study end.

Results:
Compared with placebo, saffron supplementation resulted in significant decreases in waist circumference (p<0.001) and malondialdehyde (MDA) (p=0.001). There was no statistically significant difference in other indices, including anthropometric parameters, serum insulin, fasting blood glucose, HbA1c, insulin sensitivity indices, lipid profile, high-sensitivity C-reactive protein, total antioxidant capacity, and tumor necrosis factor-α between the study groups (p>0.05).

Conclusion:
Overall, 12 weeks of saffron supplementation in diabetic patients had beneficial effects on waist circumference and serum MDA levels. However, saffron did not influence other evaluated cardio metabolic risk markers in diabetic patients.