این امدادرسان تنها یک کلمه برای کشاورزان افغان دارد: زعفران

کابل، افغانستان — در روزهای اولیه‌ی کنترل طالبان در دهه ۱۹۹۰، یک کارگر کشاورزی با دستمزد کم شروع به سفر از روستایی به روستای دیگر در غرب افغانستان با پیشنهادی نامحتمل برای کشاورزان کرد: از کشت سنتی گندم دست بکشند و بر روی زعفران، ادویه‌ای که مشهور به زمان‌بر بودن و نیاز به کار زیاد است، تمرکز کنند. برای بسیاری از مردم، از جمله برخی از روسای خود این مرد در یک سازمان امدادی دانمارکی، این پیشنهاد نادرست، شاید حتی احمقانه به نظر می‌رسید و قطعاً فراتر از سطح حقوق ماهانه ۵۰ دلاری او بود. افغانستان در میانه یک خشکسالی شدید بود و قحطی تهدید می‌کرد. اولویت، تغذیه مردم افغانستان بود. اما کارگر امدادی، هاشم اسلامی، مصر بود و به کشاورزان و روسای خود توضیح می‌داد که حتی با اینکه برداشت این ادویه می‌تواند دشوار و زمان‌بر باشد، بازده مالی آن می‌تواند قابل توجه باشد: زعفران که به «طلای سرخ» معروف است، می‌تواند در بازار محلی تا ۷۰۰ دلار به ازای هر پوند فروخته شود و در جاهای دیگر بسیار بیشتر.آقای اسلامی استدلال کرد که زعفران حتی می‌تواند جایگزینی اقتصادی و رقابتی برای خشخاش اپیوم باشد، اگرچه او اذعان کرد که برای تمام مناطق کشور مناسب نیست.

KABUL, Afghanistan — In the early days of Taliban control in the 1990s, a low-paid agricultural worker began traveling from village to village in Afghanistan’s west with an unlikely pitch to farmers: switch from their traditional wheat crop and focus on saffron, the notoriously labor-intensive spice.
To many people, including some of the man’s own bosses at a Danish aid organization, the proposal was misdirected, maybe even foolish, and certainly well above his $50-a-month pay grade. Afghanistan was in the midst of a brutal drought with famine threatening. Keeping Afghans fed was the priority.
But the aid worker, Hashim Aslami, was adamant, arguing to farmers and his bosses alike that even though harvesting the spice can be tricky and time consuming, the financial returns can be substantial: Known as ”red gold,” saffron can sell for as much as $700 a pound on the local market and much more elsewhere. Saffron could even be an economically competitive substitute for the opium poppy, Mr. Aslami argued, though he conceded it is not suitable for all areas of the country.
He eventually convinced the higher-ups, winning a $100 grant to begin a pilot program on four farms in Herat Province.
Two decades later, Mr. Aslami, a soft-spoken, 63-year-old with what remains of his hair dyed jet black, is one of the proud visionaries of a rare success story: a $25 million export industry that continues to grow despite the country’s seemingly endless war. Afghanistan is now the third-largest saffron producer in the world, behind Iran and India.
Mr. Aslami has risen to become the government’s top adviser in the flourishing saffron sector, which he says is growing by about 20 percent a year. As someone who apparently sees work as the ultimate purpose in life, his waking hours are spent immersed in saffron, in meetings, in reading, in everyday conversation.