بررسی تاثیر مصرف کودهای زیستی حاوی باکتریهای تثبت کننده عناصر غذایی در کاهش مصرف کودهای شیمایی زعفران (Crocus sativus L.) در شرایط کم آبیاری

این مطالعه با هدف بررسی امکان جایگزینی بخشی از کودهای شیمیایی مورد استفاده در زراعت زعفران با کودهای زیستی حاوی باکتریهای تجزیه کننده عناصر غذایی در مزارع زعفران و در شرایط مختلف آبیاری در قالب طرح پایه بلوکهای کامل تصادفی و بصورت کرتهای خرد شده (اسپلیتپلات) در سال زراعی ۱۴۰۰-۱۳۹۹ در مجتمع تحقیقات گیاهان دارویی جهاد دانشگاهی خراسان جنوبی انجام گرفت. تیمارهای آزمایشی در پلاتهای اصلی شامل آبیاری در حد %۱۰۰ ظرفیت زراعی و %۵۰ ظرفیت زراعی و تیمارهای پلاتهای فرعی نیز شامل تیمار (F۱) شاهد (عدم استفاده از کود)، NPK %۱۰۰ (F۲)، NPK ۵۰% (F۳) مورد نیاز، NPK ۵۰% (F۴) مورد نیاز + (کود فسفاته بارور-+ ۲ ازتوبارور-+ ۱ پتابارور-(۲، NPK ۵۰% (F۵) مورد نیاز + (کود فسفاته بارور-+ ۲ ازتوبارور-+ ۱ پتابارور-+ (۲ کود روی و آهن بارور، (F۶) کود فسفاته بارور-+ ۲ ازتوبارور-+ ۱ پتابارور-۲ بودند. میزان مورد نیاز از سه عنصر ازت، فسفر و پتاس (NPK) برای کودهای شیمیایی اوره، سوپرفسفات تریپل و سولفات پتاسیم براساس آنالیز عناصر خاک و کودهای زیستی نیز براساس میزان توصیه شده توسط شرکت سازنده به دست آمد. گلدهی ۱۱ روز پس از آبیاری اولیه (خاک آب) آغاز شد و با جمع آوری گلها طی یک دوره تقریبا یک ماهه، صفات عملکردی شامل تعداد گل در متر مربع، وزن کلاله در متر مربع، وزن گل در متر مربع و وزن جام گل+پرچم در متر مربع محاسبه گردید. نتایج این مطالعه نشان دهنده عدم تفاوت معنیدار اثرات اصلی و متقابل تیمارهای مورد آزمایش بر صفات مورد بررسی بود. به عبارت دیگر هیچ یک از تیمارهای کودی نتوانست منجر به افزایش عملکردزعفران نسبت به تیمار شاهد شود و از طرفی اولین آبیاری مزرعه بهمیزان %۵۰ ظرفیت زراعی تاثیر نامطلوبی بر عملکرد زعفران نداشته است. این نتایج نشان میدهد که عمده تاثیر کودهای شیمیایی و زیستی و همچنین فراهمی آب بر عملکرد زعفران به بهبود رشد گیاه در دوره رشد رویشی و تولید بنه های بزرگتر محدود میشود و بررسی آن نیازمند اندازه گیری این صفات در سال دوم است.

This study aimed to investigate the possibility of partially replacing chemical fertilizers used in saffron cultivation with biofertilizers containing nutrient-degrading bacteria in saffron fields under different irrigation conditions, using a randomized complete block design in split-plot arrangements during the 2019-2020 agricultural year at the Medicinal Plants Research Complex of Jahad Daneshgahi, South Khorasan. The main plot treatments included irrigation at 100% and 50% of field capacity, and the sub-plot treatments included (F1) control (no fertilizer), F2 100% of NPK requirement, F3 50% of NPK requirement, F4 50% of NPK requirement + (Bavars phosphate fertilizer + 2 Azotobar fertilizer + 1 Potabar fertilizer-2), F5 50% of NPK requirement + (Bavars phosphate fertilizer + 2 Azotobar fertilizer + 1 Potabar fertilizer-2 + (2 Zinc and Iron fertilizers, F6 Bavars phosphate fertilizer + 2 Azotobar fertilizer + 1 Potabar fertilizer-2. The required amounts of the three elements nitrogen, phosphorus, and potassium (NPK) for chemical fertilizers urea, triple superphosphate, and potassium sulfate were determined based on soil and fertilizer elemental analysis, and for biofertilizers according to the recommendations provided by the manufacturer. Flowering began 11 days after the initial irrigation (soil watering), and during an approximately one-month period of flower collection, performance traits including the number of flowers per square meter, stigma weight per square meter, flower weight per square meter, and calyx+stamen weight per square meter were measured. The results of this study indicated no significant differences in the main and interaction effects of the tested treatments on the traits under study. In other words, none of the fertilizer treatments led to an increase in saffron yield compared to the control treatment, and moreover, the first irrigation of the field at 50% of the field capacity did not have an adverse effect on saffron yield. These results suggest that the main impact of chemical and biological fertilizers, as well as water availability, on saffron yield is limited to improving plant growth during the vegetative growth period and producing larger corms, and further investigation requires measurement of these traits in the second year.