برچسب‌گذاری، (دوباره) واجد شرایط کردن و غیر واجد شرایط کردن فضاهای حاشیه‌ای. مورد زعفران در تالیوین (آتلس ضد، مراکش)

ارتقای میراث به منظور مقابله با به حاشیه راندگی
1 در مناطق کوهستانی، برچسب‌های محصولات کشاورزی مدت‌هاست که محبوبیت دارند. در اروپا، شناسه‌های رسمی کیفیت و منشاء منطقه‌ای (مانند PDO و PGI) در زمینه «غیرمکانیزه شدن» کشاورزی از دهه ۱۹۵۰ استفاده شده‌اند (Rieutort، ۲۰۰۹): استفاده از کودها و مواد شیمیایی در محصولات کشاورزی افزایش یافته، این مواد تخصصی‌تر شده‌اند و کشاورزان مالکیت بیشتر ارزش افزوده‌ای که بازیگران زنجیره غذایی بعدی به محصولات آن‌ها می‌دهند را از دست داده‌اند. در پاسخ، هدف از برچسب‌ها این است که محصولاتی که منشاء و کیفیت آن‌ها مشخص است را برجسته کنند و از این طریق مناطق تولید و کار کشاورزان را ارتقا دهند. در شرایط جهانی‌سازی اقتصادی که تفاوت‌ها بین مناطق کوهستانی را تشدید می‌کند و به حاشیه راندن برخی از آن‌ها را تسریع می‌بخشد (Perlik، ۲۰۱۵)، جوامع کوهستانی ایجاد میراث را به‌عنوان یک منبع می‌بینند:ارزش‌گذاری به اشیاء و آداب و رسومی که به عنوان نماینده یک گروه اجتماعی در نظر گرفته شده و ارائه می‌شوند، به مقابله با این حاشیه‌نشینی کمک می‌کند. بنابراین، برچسب‌ها وسیله‌ای برای ترویج نوعی محصول هستند که ویژگی‌های خاص آن به قلمرو وابسته است و به همین دلیل نمی‌توان آن را در جای دیگری تولید کرد. در کوه‌های مراکش، که از زمان دوران استعماری و توسط سیاست‌های عمومی دیرهنگامی که نتوانسته‌اند سیستم اقتصادی لیبرال را که در کنار گذاشتن آن‌ها نقش دارد، حاشیه‌نشین شده‌اند (Boujrouf, 1996)، میراث توجه روزافزونی از سوی طیف وسیعی از بازیگران (از شهرداری‌ها و … ) دریافت می‌کند.انجمن‌ها با بازیگران خصوصی و مناطق مرتبط هستند و از شناسایی نهادی برخوردارند. از اواسط دهه ۲۰۰۰، تعداد «محصولات محلی» رو به افزایش بوده است: محور دوم طرح مراکش سبز که وزارت کشاورزی در سال ۲۰۰۹ آن را تصویب کرد، سازماندهی کشاورزان در تعاونی‌ها، برچسب‌گذاری این محصولات و ترویج آن‌ها در میان گردشگران را تشویق می‌کند. قانون علائم متمایز منشأ و کیفیت در سال ۲۰۰۸ به تصویب رسید. جوامع کوهستانی انتظار دارند برچسب‌گذاری محصولات کشاورزی آنها نه تنها ارزش اقتصادی بلکه ارزش نمادین نیز به همراه داشته باشد: داشتن چنین برچسبی امکان بازگرداندن ارزش به محصولات، دانش فنی و جمعیت‌هایی که نماینده آنها هستند و نیز مشخص کردن مناطق خاص (مناطقی که نسبت به دیگران عقب مانده‌اند) را با شناسایی ویژگی‌های آنها فراهم می‌کند.

Promoting heritage in order to combat marginalisation:
1) In mountain regions, labels for agricultural products have been popular for a long time. In Europe, the official identifiers of quality and territorial origin (such as PDO and PGI)1 have been used in a context of agriculture’s “deterritorialisation” since the 1950s (Rieutort, 2009): There has been an increase in crops using chemical inputs, the latter have become more specialized, and farmers have lost ownership of most of the value that actors downstream in the agrifood sector add to their crops. In response, the goal with labels is to highlight products whose origin and quality are identified and thereby to enhance production areas and the work of farmers. In a context of economic globalisation that exacerbates the disparities between mountain regions and accelerates the marginalisation of some of them (Perlik, 2015), mountain societies view the creation of heritage as a resource: Valuing objects and practices that are thought of and presented as being representative of a social group helps to combat this marginalisation. Thus, labels are a means of promoting a kind of crop whose specificity is tied to the territory and that, for this reason, cannot be produced elsewhere.
2) In the mountains of Morocco, which have been marginalized since the colonial era and by belated public policies that have not succeeded at countering the liberal economic system that plays a role in excluding them (Boujrouf, 1996), heritage is receiving an increasing amount of attention from a range of actors (from municipalities and Promoting heritage in order to combat marginalisation 1 In mountain regions, labels for agricultural products have been popular for a long time. In Europe, the official identifiers of quality and territorial origin (such as PDO and PGI)1 have been used in a context of agriculture’s “deterritorialisation” since the 1950s (Rieutort, 2009): There has been an increase in crops using chemical inputs, the latter have become more specialized, and farmers have lost ownership of most of the value that actors downstream in the agrifood sector add to their crops. In response, the goal with labels is to highlight products whose origin and quality are identified and thereby to enhance production areas and the work of farmers. In a context of economic globalisation that exacerbates the disparities between mountain regions and accelerates the marginalisation of some of them (Perlik, 2015), mountain societies view the creation of heritage as a resource: Valuing objects and practices that are thought of and presented as being representative of a social group helps to combat this marginalisation. Thus, labels are a means of promoting a kind of crop whose specificity is tied to the territory and that, for this reason, cannot be produced elsewhere. 2 In the mountains of Morocco, which have been marginalized since the colonial era and by belated public policies that have not succeeded at countering the liberal economic system that plays a role in excluding them (Boujrouf, 1996), heritage is receiving an increasing amount of attention from a range of actors (from municipalities and associations to private actors and regions) and enjoys institutional recognition. Since the mid-2000s, the number of “local products” has been on the rise: Pillar II of the Green Morocco Plan, which the Ministry of Agriculture adopted in 2009, encourages structuring farmers into cooperatives, labelling these products and promoting them to tourists. The Law on Distinctive Signs of Origin and Quality was adopted in 2008.2 Mountain societies expect the labelling of their agricultural products to bring not only economic but also symbolic added value: Having such a label makes it possible to restore value to products, know-how and the collectives they represent and to single out particular areas (those that have been left behind compared with others) by recognizing their qualities.