بررسی اثر کروسین و عصاره آبی زعفران، بر روی کاهش استرس اکسیداتیو در کبد موش‌صحرایی مبتلا به دیابت نوع ۲

مقدمه: مولکول‌های کوچک با فعالیت آنتی‌اکسیدانی و اثر تثبیت‌کننده بر ساختار پروتئین، توجه ما را به عنوان عوامل بالقوه ضد گلیکوزیله‌کننده برانگیخت. در این مطالعه، پتانسیل آنتی‌اکسیدانی عصاره آبی زعفران و کروسین را در موش‌های صحرایی دیابتی نوع ۲ بررسی و مقایسه کردیم. روش‌ها: موش‌های صحرایی نر نژاد ویستار را به طور تصادفی به دو گروه تقسیم کردیم. گروه‌های دیابتی در ۳ تا ۵ روز پس از تولد استرپتوزوتوسین (۹۰ میلی‌گرم بر کیلوگرم) را با تزریق داخل صفاقی دریافت کردند. پس از هشت هفته، هر دو گروه دیابتی و سالم، به زیرگروه‌ها تقسیم شدند و با عصاره آبی زعفران (۱۰۰ و ۱۵۰ میلی‌گرم بر کیلوگرم) و کروسین (۱۰۰ و ۱۵۰ میلی‌گرم بر کیلوگرم) تحت تیمار قرار گرفتند.

پس از پنج ماه، حیوانات پس از بیهوشی، قربانی شدند و پارامترهای مربوط به سیستم آنتی‌اکسیدانی در کبد آن‌ها را ارزیابی شد. نتایج: نتایج حاکی از کاهش قابل‌توجه در فعالیت ویژه آنزیم‌های کاتالاز و سوپراکسید دیسموتاز کبدی و غلظت گلوتاتیون احیا در موش‌های دیابتی نسبت به گروه سالم بود. کروسین و عصاره آبی زعفران در هر دو دوز به طور معنی‌داری باعث بهبود هر سه فاکتور آنتی‌اکسیدانی شد. همچنین کروسین در دوز بالاتر، نسبت به عصاره آبی زعفران تفاوت معنی‌داری داشت. نتیجه‌گیری: نکته‌ای دیگرکننده این مطالعه این است که این پارامترها پس از درمان به طور قابل‌توجهی افزایش یافت. از بین تیمارهای یادشده، دوز بالاتر کروسین (۱۰۰ میلی‌گرم بر کیلوگرم) نسبت به عصاره آبی زعفران در افزایش ظرفیت آنتی‌اکسیدانی کبد موثرتر بود.

Introduction: Small molecules with antioxidant activity and protein structure-stabilizing effects have drawn attention as potential anti-glycation agents. In this study, we investigated and compared the antioxidant potential of aqueous saffron extract and crocin in type 2 diabetic rats. Methods: Male Wistar rats were randomly divided into two groups. Diabetic groups received streptozotocin (90 mg/kg) via intraperitoneal injection 3 to 5 days after birth. After eight weeks, both diabetic and healthy groups were subdivided and treated with aqueous saffron extract (100 and 150 mg/kg) and crocin (100 and 150 mg/kg). After five months, the animals were sacrificed under anesthesia, and liver antioxidant system parameters were evaluated.

Results: The results showed a significant reduction in the specific activity of liver catalase and superoxide dismutase enzymes and reduced glutathione concentration in diabetic rats compared to the healthy group. Crocin and aqueous saffron extract at both doses significantly improved all three antioxidant factors. Additionally, crocin at the higher dose showed a significant difference compared to aqueous saffron extract. Conclusion: A notable finding of this study is that these parameters significantly increased after treatment. Among the treatments, the higher dose of crocin (100 mg/kg) was more effective than aqueous saffron extract in enhancing liver antioxidant capacity.