افزودن ارزش به زعفران کشمیر: آیا برندسازی مواد اولیه می‌تواند یک راه حل باشد؟

جهان تحت سلطه برندها است. اکثر محصولات غذایی دارای برند هستند. با این حال، کشاورز اکثر کالاهای مزرعه را به عنوان محصولات دارای برند نمی‌فروشد. تبلیغ برند برای کالاهای کشاورزی داخلی را می‌توان به عنوان یک ضرورت برای تمایز کالاهای کشاورزی-تجاری تفسیر کرد. تمایز از طریق استفاده از استراتژی‌های برندسازی محقق می‌شود. کالاهای کشاورزی-تجاری که از نظر تاریخی فاقد انگیزه برای تمایز خود بوده‌اند، باید استراتژی‌های برندسازی را توسعه دهند تا جایگاه برجسته‌ای در بین مصرف‌کنندگان ایجاد کنند. علاوه بر این، برندسازی مواد تشکیل‌دهنده یک استراتژی برای تمایز است. زعفران کشمیر در حال حاضر در معرض خطر تقلب توسط عناصر بی‌وجدان و افزایش رقابت از سوی زعفران ارزان‌تر ایرانی است. در چنین شرایطی، قرار دادن زعفران کشمیر تحت نشان جغرافیایی می‌تواند به عنوان ابزاری برای برندسازی این ادویه عمل کند و استراتژی‌های برندسازی مانند برندسازی مواد تشکیل‌دهنده، پاسخی منطقی به نظر می‌رسد.

The world is dominated by brands. The majority of food products are branded. However, the farmer does not sell the majority of farm commodities as branded products. The promotion of brands for domestic agricultural commodities can be interpreted as a necessity for agribusiness commodities to be differentiated. Differentiation is accomplished through the use of branding strategies. Agribusiness commodities, which have historically lacked incentives to differentiate themselves, must develop branding strategies in order to establish a prominent consumer position. Additionally, ingredient branding is a strategy for differentiation. Saffron from Kashmir is currently under threat of adulteration by unscrupulous elements and increased competition from cheaper Irani saffron. In such a situation, bringing Kashmir saffron under geographical indication can serve as a branding tool for the spice, and branding strategies such as ingredient branding appear to be a rational response.