ارزیابی اثرات درمانی کروسین در کاهش پیشرفت نفروپاتی دیابتی: یک کارآزمایی بالینی تصادفی سه سوکور مقدماتی با کنترل دارونما

این مطالعه با هدف ارزیابی اثرات درمانی کروسین در کاهش پیشرفت دیابت نوع 2 (DN) انجام شد. روش‌ها: در این کارآزمایی بالینی تصادفی، سه سوکور و کنترل‌شده با دارونما، 44 بیمار مبتلا به دیابت نوع 2 و میکروآلبومینوری به طور تصادفی به مدت 90 روز کروسین (15 میلی‌گرم در روز) یا دارونما دریافت کردند. در نهایت، 40 بیمار مطالعه را به پایان رساندند: 21 بیمار در گروه کروسین و 19 بیمار در گروه دارونما. پیامد اولیه تغییر در نسبت آلبومین به کراتینین ادرار (uACR) از ابتدا تا پایان دوره درمان بود. ما همچنین پارامترهای متابولیک، آنتروپومتریک و بیوشیمیایی را به عنوان پیامدهای ثانویه ارزیابی کردیم. نتایج: نتایج مطالعه حاضر نشان داد که uACR در هر دو گروه افزایش یافته است، اما این افزایش در گروه کروسین در مقایسه با دارونما به طور قابل توجهی بیشتر نبود. سطح سرمی فاکتور رشد تبدیل‌کننده بتا (TGF-β) در گروه کروسین کاهش و در گروه دارونما افزایش یافت، اما هیچ یک از این تغییرات معنی‌دار نبود. کروسین به طور قابل توجهی تری گلیسیرید (TG) را به عنوان یک پارامتر متابولیک مهم کاهش داد (P-Value = 0.03). نتیجه‌گیری: این مطالعه نشان داده است که کروسین ممکن است یک مکمل ایمن و بالقوه برای درمان‌های مرسوم برای بیماران DN باشد، اما به دلیل محدودیت‌های ما مانند مدت کوتاه دوره درمان و تجویز دوزهای پایین کروسین، نتوانستیم به سطح معنی‌داری دست یابیم.

This study aimed to evaluate the therapeutic effects of crocin in attenuation of the progression of DN. Methods: In this randomized, triple-blind, placebo-controlled clinical trial, 44 patients with T2DM and microalbuminuria were randomly assigned to receive either crocin (15 mg/day) or a placebo for 90 days. Eventually, 40 patients completed the study: 21 patients in the crocin group and 19 in the placebo group. The primary outcome was a change in urine Albumin-to-Creatinine Ratio (uACR) from baseline to the end of the treatment period. We also evaluated metabolic, anthropometric, and biochemical parameters as the secondary outcomes. Results: The results of the present study showed that uACR increased in both groups, but the increment was not significantly higher in the crocin group compared with the placebo. Serum levels of transforming growth factor-β (TGF-β) decreased in the crocin group and increased in the placebo group, but none of these changes was significant. Crocin significantly reduced triglyceride (TG) as an important metabolic parameter (P-Value = 0.03). Conclusion: This study has shown that crocin may be a safe and potential adjunct to conventional therapies for DN patients but because of our limitations such as short duration of the treatment period, and prescribing low doses of crocin, we could not achieve the significant level.