Dispersal of Food from the Indian Subcontinent

غذا همانند نویسندگان سفر می‌کند. انتخاب‌های غذایی که انجام می‌دهند، هویت فرهنگی آن‌ها را آشکار می‌کند؛ هرکجا که بروند، به دنبال غذایی می‌گردند که با ذائقه آن‌ها سازگار باشد، غذایی که با آن بزرگ شده‌اند. با گذر زمان، هویتی فرهنگی که غذا از خانواده‌ها و گروه‌هایشان ارائه می‌دهد را در خود می‌پذیرند. هل یا ایلایچی همچنان ادویهٔ مورد علاقه در پراساد است. زنجبیل، میخک، زیره، گشنیز، شنبلیله از دیگر ادویه‌هایی هستند که از هند به غرب هند سفر کرده‌اند. دانه‌های کارائلی یا خربزه تلخ، لُوکی یا کدو بطری، جینگ یا کدو راه‌راه و شاید حتی کدو تنبل توسط مهاجران هندی به اینجا آورده شده‌اند. ماده اصلی بارایی که نویسندگان با آن فقط با چاتنی به عنوان میان‌وعده می‌خوردند، لوبیای اوراد بود که خیسانده و آسیاب می‌شد تا خمیری شود، سپس با ادویه مزه‌دار و به صورت یک پیِتی نازک سرخ می‌شد.

Food travels as authors travel. The food choices they make reveal their cultural identity; wherever they go, they seek the food that appeals to their sense of taste, the food they grew up on. As they grow up, they imbibe the cultural identity that food provides from their families and groups. Cardamom or elaichee is still the preferred spice used in prasad. Ginger, cloves, jeera or cumin, dhania or coriander, methi or fenugreek are other spices that made the journey from India to the West Indies. The seeds of carailli or bitter melon/gourd, louki or bottle gourd, jhingi or ribbed gourd and maybe even pumpkin were brought here by the Indian immigrants. The main ingredient in the bara authors used to eat with just chutney as a snack was urad or urdi beans soaked and ground to a paste, seasoned and fried as a thin patty.