شواهد تاریخی جدید از قرن 18 درباره وجود «خار» در آرژانتین و پیامدهای اتنوبوتانیکی آن

مقدمه و اهداف: در حال حاضر گونه‌های متعددی از گیاهان بومی و غیر بومی که به آنها “خار” گفته می‌شود، در آرژانتین به طور گسترده‌ای توزیع شده‌اند. در قرن هجدهم، چندین نشریه خوبای از “خارها” در این کشور یاد کرده‌اند، مانند اثر مصور فلوریان پائوکه. هدف اصلی این کار جمع‌آوری اطلاعات از منابع مکتوب قرن هجدهم درباره گیاهانی که به نام “خار” یا نام‌های مشابه شناخته می‌شوند؛ دوم، شناسایی در سطح گونه موجوداتی است که پائوکه به عنوان “زعفران”، “خار” و “خار باغی” به آنها اشاره کرده؛ و در نهایت، بحث درباره پیامدهای اتنوبوتانیکی.

M&M: منطقه مطالعه شامل آرژانتین از جنوب منطقه پمپه‌نا تا منطقه چاک است. منابع کتابشناسی، شواهد تاریخی از قرن هجدهم درباره منطقه مطالعه، مواد هر باری و مورفولوژی آنها مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت و سفرهای میدانی نیز انجام شد.نتایج: موجودیت‌های “زعفران زعفرانیه”، “زعفران هندی” یا “زعفران پاراکواریو” از پاوک به عنوان کارتاموس تینکتوریوس (“زعفران زعفرانیه”، خانواده کاسنی‌ها) شناسایی شدند و “خار” و “خار هورتنس” به عنوان سینارا کاردونکولوس (کاسنی‌ها) شناسایی شدند که با گونه‌های سیلوسٹریس (“خار کاستیل”) و اسکولیموس (“آلکوسیل”) به ترتیب مربوط بودند.

“خار مقدس” که توسط پدرو دِ مونتنگرو نامگذاری شده بود، با آرژمون زیرکمی شکل (خانواده خشخاش) مرتبط بود. دوازده کاربرد دارویی و غذایی جدید از بومیان موکویت در چاکوی آرژانتین ثبت شدند. نتیجه‌گیری: “خارها” شناسایی شده، بومی و وارداتی، در دوره استعماری برای مقاصد دارویی و غذایی مورد استفاده قرار می‌گرفتند و توسط مبلغین یسوعی در کاهش‌های بومی ادغام شدند. کارتاموس تینکتوریوس و سینارا کاردونکولوس احتمالاً برای استفاده در باغات معرفی شده و بعدها از مناطق کشت فرار کرده‌اند.

Introduction and objectives : Currently numerous species, native and exotic, called “thistles” are widely distributed in Argentina. During the 18th century, several Jesuit publications mentioned “thistles” in this country, such as the illustrated work of Florián Paucke. The main objective of the work is to collect, from the written sources of the 18th century, the records of plants known as “thistles” or similar names; second, to identify at the species level the entities mentioned by Paucke as “saffron”, “thistle” and “hortense thistle”; and finally, discuss the ethnobotanical implications.

M&M : The study area included Argentina from the south of the Pampeana region to the Chaqueña region. Bibliography, historical evidence from the 18th centuries of the study area, herbarium materials and their morphology were analyzed, and field trips were made. Results : The entities “saffron safflower”, “Indian saffron” or “paracuario saffron” from Paucke were identified as Carthamus tinctorius (“safflower”, Compositae), and “thistle” and “hortense thistle” as Cynara cardunculus (Compositae), associated with the varieties sylvestris (“thistle of Castile”) and scolymus (“alcaucil”) respectively.

The “holy thistle” named by Pedro de Montenegro was associated with Argemone subfusiformis (Papaveraceae). Twelve new medicinal and food uses of the Moqoit aborigines of the Chaco of Argentina were registered. Conclusions : The identified “thistles”, native and introduced, were used for medicinal and nutritional purposes during the colonial period, and incorporated in the aboriginal reductions by Jesuit missionaries. Carthamus tinctorius and Cynara cardunculus may have been introduced for use in orchards and subsequently escaped from growing areas.