تاریخچه، زیست‌شناسی و فرهنگ Crocus sativus: مروری و چشم‌اندازها

زعفران (Crocus Sativus L.) گیاهی پاییزی است که ارزش غذایی، اقتصادی و زیست‌محیطی بالایی دارد. این گونه سه‌نظیره (2N = 3x = 24) است و قادر به تولید بذر نیست، بنابراین به‌طور انحصاری از طریق پیازچه‌ها گسترش می‌یابد. با اینکه تقاضا برای زعفران در بازار بین‌المللی در سال‌های اخیر افزایش یافته است، منطقه کشت این ادویه تنها در برخی مناطق با شیوه‌های کشاورزی ابتدایی متمرکز شده است. این موضوع سبب شده تا فعالیت‌های تحقیقاتی برای توسعه فناوری‌های جدید تولید ادویه در بسیاری از کشورها آغاز شود. در واقع، تولید کمی و کیفی زعفران تحت تأثیر عوامل متعددی نظیر خاک، اقلیم و عملیات انسانی قرار دارد. این مرور کتابشناختی به تازه‌ترین تحقیقات کشاورزی انجام‌شده روی زعفران پرداخته است تا این فرهنگ را به عنوان یک محصول سودآور، پایدار و قابل‌توسعه معرفی کند.

“SAFRAN (Crocus Sativus L.) is an autumnal flowering plant of great nutritional, economic and environmental value. It is a triploid species (2N = 3x = 24) that fails to produce seeds and therefore it spreads exclusively by corms. Although the demand for Safran on the international market has increased in recent years, the cultivation zone of this spice is concentrated in some terroirs with primitive agronomic practices. The reason which research activities have been launched to develop new spice production technologies in many countries. Indeed, the quantitative and qualitative production of saffron is influenced by several factors such as soil, climate, and anthropogenic operations. This bibliographic review deliberates on the latest agronomic works done on Saffron for the promotion of this culture as a profitable, viable, and sustainable culture.”