تأثیر عصاره زعفران بر رشد و فعالیت آنزیم‌های آنتی‌اکسیدانی نشاءهای Solanum lycopersicum L. در شرایط مزرعه ای مراکش

یک آزمایش میدانی باز انجام شد تا اثر عصاره آبی زعفران (ASE) از طریق آبیاری کوددهی شده و اسپری برگی به عنوان یک محرک زیستی بر رشد نهال‌های گوجه‌فرنگی و شاخص‌های فیزیولوژیکی آن‌ها مورد ارزیابی قرار گیرد. استفاده از ASE با هر دو روش بر قد گیاهان در مقایسه با گروه کنترل تأثیر گذاشت. با این حال، به کارگیری عصاره در غلظت‌های بالا برخی از پارامترهای مطالعه شده را به صورت منفی تحت تأثیر قرار داد، مانند افزایش محتوای هیدروژن پراکسید (H2O2) و مالوندیالدهید (MDA)، که نشان‌دهنده استرس اکسیداتیو در گیاهان گوجه‌فرنگی است. با این حال، فعالیت آنزیم‌های کاتالاز (CAT) و آسکوربات پراکسیداز (APX) در پاسخ به غلظت‌های مختلف ASE افزایش نشان داد. با این وجود، روش کاربرد فقط بر محتوای H2O2 و APX تأثیر قابل توجه داشت. مطالعات ما در مورد ASE در گیاهان تیمار شده نشان می‌دهد که ASE می‌تواند جنبه‌های فیزیولوژیکی خاصی از گیاهان هدف را بهبود بخشد و به عنوان یک محرک زیستی عمل کند.

An open field experiment was carried out to assess the effect of aqueous saffron extract (ASE) by fertigation and foliar spray as a biostimulant in tomato seedlings’ growth and physiological indices. The ASE application by both methods influenced the plants height compared to control. However, the application of the extract at high concentrations negatively affected some of the parameters studied, such as an increase of hydrogen peroxide (H2O2) and malondialdehyde (MDA) content, indicating oxidative stress in tomato plants. Nevertheless, the catalase (CAT) and ascorbate peroxidase (APX) enzymes showed an increased activity response to varying concentrations of ASE. However, the application method had a significant effect only on the H2O2 and APX content. Our studies on ASE in treated plants suggest that ASE could improve certain physiological aspects of the recipient plants and a biological stimulator.