نقشه‌برداری از همپوشانی بین فرهنگ ایرانی “فیروزه و زمرد” با هندی “زعفران و شنگرف”

هویت فرهنگی هر کشور شامل هنر، دین، باورها، تجارت و آداب و رسوم است که از طریق زمینه‌های اجتماعی-شهری آن به ارث رسیده‌اند. این سنت‌ها به دلیل تعاملات بین فردی و تبادل در حوزه عمومی از طریق بازارها شکل گرفته و تکامل می‌یابند. بازارها محورهایی مرکزی بودند که اطراف آن‌ها سکونتگاه‌ها توسعه یافتند و آن‌ها را به هسته شهر تبدیل کردند. هدف این تحقیق، ردیابی ارتباطات فضاهای تجاری و اجتماعی-اقتصادی شهرهای هند و ایران و بررسی تأثیر آن بر رشد مناطق پیرامونی است. این فصل با تحلیل عناصر و ساختار بازارهای ایرانی آغاز می‌شود و با نقشه‌برداری از سه شهر ایران یعنی تبریز، اصفهان و کرمان ادامه می‌یابد. سپس به پژوهش درباره حمایت‌های گورکانیان از فرهنگ ایرانی در هند و مستندسازی بازارها و نقشه‌های تجاری هند که بر رشد فضایی شهرهای هند تأثیر گذاشته‌اند، می‌پردازد.این تحقیق با شناسایی وجوه مشترک الگوهای اقتصادی شهری و تحولات آن‌ها در بستر اجتماعی-جغرافیایی در هند و ایران پایان می‌یابد.

Cultural identity of any country includes art, religion, beliefs, trade, and practices inherited through its socio-urban context. These traditions manifest and evolve due to interpersonal associations and exchange in the public domain via bazaars. Bazaars were the central spines around which the settlements developed, making them the core of the city. The intent of this research is to trace interconnections of commercial and socio-economic spaces of the cities in India and Iran and plot its influence on the growth of the surrounding areas. The chapter proceeds with analysis of the elements and structure of the Iranian bazaars by mapping three Iranian cities, namely Tabriz, Isfahan, and Kerman. It then involves research on the Mughals patronizing Iranian culture in India and documentation of Indian bazaars and trade maps influencing the spatial growth of Indian cities. The research concludes by identifying the commonalities of urban economic patterns and their transformations with socio-geographical context in India and Iran.