مزه(های) یک دستور غذا

در این مقاله، رابطه بین دستور پخت و طعم را بررسی می‌کنم. به طور خاص، سه کار انجام می‌دهم. اول، نسخه‌های مختلف اصالت‌گرایی را ترسیم و بیان می‌کنم، دیدگاهی که فکر می‌کنم به شهود پیش‌نظری ما در این زمینه بازمی‌گردد. به طور خلاصه، از دیدگاه اصالت‌گرایی، طعم به طور اساسی با دستور پخت مرتبط است—یا با مشارکت در هویت آن‌ها، یا با رابطه قوی دیگری با آن. دوم، استدلال می‌کنم که هیچ نسخه‌ای از اصالت‌گرایی واقعاً قانع‌کننده نیست؛ بنابراین، نتیجه می‌گیرم که دستور پخت و طعم به طور اساسی مرتبط نیستند. سوم، پس از استخراج برخی درس‌های کلی از بحث، زمینه‌ای برای یک رویکرد جایگزین برای توضیح این رابطه فراهم می‌کنم. پیشنهاد نهایی من این است که منبع اصلی رابطه بین دستور پخت و طعم در خود دستورها و جوهر آن‌ها یافت نمی‌شود، بلکه در غذاها—یعنی نمونه‌های ملموس یک دستور پخت—قرار دارد.

“. In this paper, I investigate the relation between recipes and taste. In particular, I do three things. First, I sketch and articulate different versions of essentialism, a view that I take to reflect our pre-theoretical intuitions on the matter. Roughly, on this view, taste is essentially related to recipes—either by contributing to their identity or by being otherwise strongly related to it. Second, I argue that no version of essentialism is really convincing; hence, I conclude, recipes and taste are not essentially related. Third, after drawing some general lessons from the discussion, I lay the ground for an alternative approach to account for that relation. My final suggestion will be that the main source of the relation between recipes and taste is not to be found in recipes themselves and their essences, but in  dishes—i.e., the concrete instances of a recipe.”