تأثیر کروسین بر استرس اکسیداتیو در مقایسه با عصاره آبی زعفران، گلیسرول و ماینوزیتول در موش‌های دیابتی

زمینه: دیابت ملیتوس نوع 2 (T2DM) یک بیماری شایع و پیچیده در سطح جهانی است. با وجود درمان‌های مختلف موجود، هیچ درمانی برای آن وجود ندارد و هنوز با چالش‌های socioاقتصادی قابل توجهی همراه است. مولکول‌های کوچک با فعالیت آنتی‌اکسیدانی و اثر تثبیت‌کننده بر ساختار پروتئین، علاقه ما را به عنوان عوامل ضد گلیکاسیون بالقوه برای کاهش عوارض دیابت برانگیخت. بنابراین، این مطالعه با هدف ارزیابی و مقایسه پتانسیل آنتی‌اکسیدانی کروسین با عصاره آبی زعفران (SAE) و دو پلی‌اول (گلیسرول و ماینوزیتول) در موش‌های T2DM انجام شد. روش کار: موش‌های نر ویستار نوزاد به طور تصادفی به دو گروه تقسیم شدند. گروه‌های دیابتی در 5-3 روز پس از تولد استرپتوزوتوسین (STZ) (90 میلی‌گرم/کیلوگرم) را از طریق تزریق داخل صفاقی دریافت کردند. پس از هشت هفته، هر دو گروه به زیرگروه‌هایی تقسیم شده و با SAE، کروسین، گلیسرول یا ماینوزیتول تحت درمان قرار گرفتند. پس از پنج ماه، موش‌ها sacrificed شده و پارامترهای اکسیداتیو سرم و آنزیم‌های آنتی‌اکسیدانی کبد آن‌ها ارزیابی شد. نتایج: کروسین (100 میلی‌گرم/کیلوگرم) به طور معنی‌داری محصولات نهایی گلیکاسیون پیشرفته (AGEs) را کاهش و توانایی احیای آهن پلاسما (FRAP) را در سرم موش‌های دیابتی افزایش داد. علاوه بر این، کاهش فعالیت اختصاصی کاتالاز و سوپراکسید دیسموتاز کبد و همچنین غلظت گلوتاتیون (GSH) در کبد موش‌های دیابتی پس از درمان با همان مقدار کروسین به طور معنی‌داری افزایش یافت. تغییرات معنی‌داری در محصولات اکسیداسیون پیشرفته پروتئین (AOPP) و نیتریک اکسید (NO) مشاهده نشد. نتیجه‌گیری: در بین درمان‌های ذکر شده، کروسین با دوز 100 میلی‌گرم/کیلوگرم در کاهش AGEs، افزایش ظرفیت آنتی‌اکسیدانی سرم و افزایش فعالیت آنزیم‌های آنتی‌اکسیدانی کبدی و GSH موثرتر از SAE، گلیسرول و ماینوزیتول بود.

Background: Type 2 diabetes mellitus (T2DM) is a prevalent and intricate disease globally. Despite various available treatments, there is no cure for it, and it is still associated with significant socioeconomic challenges. Small molecules with antioxidant activity and stabilizing effect on protein structure piqued our interest as potential antiglycating agents to decrease diabetes complications. Thus, this study aimed to evaluate and compare the antioxidant potential of Crocin with saffron aqueous extract (SAE) and two polyols (Glycerol and Myoinositol) in T2DM rats. Method: Neonatal male Wister rats were randomly divided into two groups. Diabetic groups at 3-5 days of birth received streptozotocin (STZ) (90 mg/kg) via intraperitoneal injection. After eight weeks, both groups were divided into subgroups and treated with SAE, Crocin, Glycerol, or Myoinositol. After five months, rats were sacrificed and their serum oxidative parameters and liver antioxidant enzymes were evaluated. Result: Crocin (100 mg/kg) significantly decreased advanced glycation end products (AGES) and increased ferric reducing ability of plasma (FRAP) in serum of diabetic rats. Moreover, the reduction in liver catalase and superoxide dismutase specific activities, as well as glutathione (GSH) concentration in diabetic rats’ liver significantly increased after treatment with the same amount of Crocin. There were no significant changes in advanced oxidation protein products (AOPP) and Nitric Oxide (NO). Conclusion: Among the mentioned treatments, Crocin at 100 mg/kg was more effective than SAE, Glycerol, and Myoinositol in decreasing AGEs, increasing serum antioxidant capacity, and increasing the activity of hepatic antioxidant enzymes and GSH.