Crocetin and Its Glycoside Crocin, Two Bioactive Constituents From

کروسِتین و کروسین دو کاروتنوئید مهم هستند که از زعفران (Crocus sativus L.) استخراج شده‌اند و به‌عنوان داروهای طبیعی با اثرات مفید برای بهبود وضعیت سلامت کمتر از حد بهینه مرتبط با رگزایی غیرطبیعی استفاده شده‌اند. با این حال، اثرات ضد رگزایی و مکانیسم‌های زمینه‌ای اثرات کروسِتین و کروسین تاکنون بررسی و مقایسه نشده است. اثرات ضد رگزایی کروسِتین و کروسین بر روی سلول‌های اندوتلیال ورید نافی انسان (HUVECs) در شرایط آزمایشگاهی و بر روی ماهی زبرا در شرایط زنده (in vivo) آزمایش شد. در آزمایش‌های زنده، کروسِتین (20 میکرومول) و کروسین (50 و 100 میکرومول) به‌طور قابل توجهی تشکیل رگ‌های ورید زیرروده‌ای را مهار کردند و یک فرآیند تبدیل بین آن‌ها در ماهی زبرا وجود داشت که منجر به تفاوت در غلظت‌های مؤثر آن‌ها شد. در مدل HUVEC، کروسِتین (10، 20 و 40 میکرومول) و کروسین (100، 200 و 400 میکرومول) مهاجرت سلولی و تشکیل لوله را مهار کردند و فسفریلاسیون VEGFR2 و مولکول‌های مسیر پایین‌دستی آن را نیز مهار نمودند.تحلیل‌های درون‌شبکه‌ای نشان داد که کروستین توانایی بیشتری برای اتصال به VEGFR2 نسبت به کروکین دارد. این نتایج نشان می‌دهد که کروستین در مهار آنژیوژنز از طریق تنظیم مسیر سیگنال‌دهی VEGF/VEGFR2 مؤثرتر از کروکین است. این ترکیبات، به ویژه کروستین، داروهای طبیعی بالقوه برای مدیریت بیماری‌های مرتبط با رشد غیرطبیعی رگ‌های خونی، مانند تباهی ماکولا وابسته به سن، هستند.

Crocetin and crocin are two important carotenoids isolated from saffron (Crocus sativus L.), which have been used as natural biomedicines with beneficial effects for improving the suboptimal health status associated with abnormal angiogenesis. However, the anti angiogenic effects and underlying mechanisms of the effects of crocetin and crocin have not been investigated and compared. The anti-angiogenic effects of crocetin and crocin were tested on human umbilical vein endothelial cells (HUVECs) in vitro, and in zebrafish in vivo. In vivo, crocetin (20 μM) and crocin (50 and 100 μM) significantly inhibited subintestinal vein vessels formation, and a conversion process between them existed in zebrafish, resulting in a difference in their effective concentrations. In the HUVEC model, crocetin (10, 20 and 40 μM) and crocin (100, 200 and 400 μM) inhibited cell migration and tube formation, and inhibited the phosphorylation of VEGFR2 and its downstream pathway molecules. In silico analysis further showed that crocetin had a higher ability to bind with VEGFR2 than crocin. These results suggested that crocetin was more effective than crocin in inhibiting angiogenesis through regulation of the VEGF/VEGFR2 signaling pathway. These compounds, especially crocetin, are potential candidate natural biomedicines for the management of diseases associated with abnormal blood vessel growth, such as age related macular degeneration.