ارزیابی اثرات عصاره آبی زعفران بر استرس اکسیداتیو در عدسی موش‌های صحرایی دیابتی ناشی از استرپتوزوتوسین

زمینه: نارسایی چند اندامی علت اصلی ناتوانی و مرگ در بیماری دیابت ملیتوس است. عدم تعادل در وضعیت اکسیداتیو مسئول عوارض عمده دیابتی و نارسایی چند اندامی از جمله کوری است. اخیراً از گیاهان با خواص آنتی‌اکسیدانی بالقوه برای مدیریت هیپرگلیسمی در دیابت استفاده شده است. این مطالعه به منظور ارزیابی اثرات مفید تجویز عصاره آبی زعفران (SAE) در موش‌های صحرایی دیابتی ناشی از استرپتوزوتوسین (STZ) با ارزیابی پارامترهای استرس اکسیداتیو در عدسی چشم انجام شد. روش‌ها: سی و دو موش صحرایی بالغ به طور تصادفی به چهار گروه تقسیم شدند: کنترل نرمال (I)، کنترل زعفران (II)، کنترل دیابتی (III) و تیمار شده با زعفران (IV). دیابت در حیوانات با تزریق داخل صفاقی (i.p.) منفرد STZ (60 میلی‌گرم بر کیلوگرم وزن بدن) ایجاد شد. سه روز پس از تجویز STZ، دیابت با اندازه‌گیری گلوکز خون ناشتا تأیید شد. در این زمان، گروه‌های II و IV با SAE (200 میلی‌گرم بر کیلوگرم وزن بدن) در مجموع برای 5 دوز و سپس به صورت هفتگی از روز هفتم پس از تزریق STZ تحت درمان قرار گرفتند. در پایان مطالعه، سطح گلوکز خون ناشتا، فعالیت سوپراکسید دیسموتاز (SOD)، کاتالاز (CAT) و گلوتاتیون پراکسیداز (GPx) و همچنین محتوای مالون دی آلدئید (MDA) در بافت‌های عدسی تعیین شد. نتایج: علاوه بر اثرات SAE بر گلوکز خون، SAE بر سیستم دفاعی آنزیمی آنتی‌اکسیدانی مؤثر بود. سطح آنزیم‌های آنتی‌اکسیدانی (SOD، CAT و GPx) کاهش یافت در حالی که سطح MDA در بافت‌های عدسی موش‌های صحرایی کنترل دیابتی در مقایسه با موش‌های صحرایی کنترل نرمال افزایش یافت. SAE می‌تواند تغییرات ناشی از دیابت در این پارامترها را تعدیل کند. نتیجه‌گیری: نتایج مطالعه حاضر نشان می‌دهد که SAE قادر به کنترل گلوکز خون است و بنابراین ممکن است در به تأخیر انداختن اثرات پیچیده دیابت، مانند کدر شدن عدسی چشم به دلیل اثر آنتی‌اکسیدانی SAE مفید باشد.

Background: Multiple-organ failure is the main cause of disability and death in diabetes mellitus. Imbalance in oxidative status is responsible for major diabetic complications and multiple-organ failure including blindness. Recently, plants with potential antioxidant properties have been used to manage hyperglycemia in diabetes. This study was undertaken to evaluate the beneficial effects of saffron aqueous extract (SAE) administration in streptozotocin (STZ)-induced diabetic rats by evaluation of oxidative stress parameters in the eye lens. Methods: Thirty-two adult rats were randomly divided into four groups: normal control (I), saffron control (II), diabetic control (III), and saffron treated (IV). Diabetes was induced in animals by a single intraperitoneal (i.p.) injection of STZ (60 mg/kg body weight). Three days after STZ administration, diabetes was confirmed by measuring fasting blood glucose. At this time, groups II and IV were treated with SAE (200 mg/kg body weight) for a total of 5 doses, and then weekly from the 7th day after STZ injection. At the end of study, fasting blood glucose levels, activity of superoxide dismutase (SOD), catalase (CAT) and glutathione peroxidase (GPx), as well as malondialdehyde (MDA) content were determined in the lens tissues. Results: In addition to the effects of SAE on blood glucose, SAE was effective on the enzymatic antioxidant defense system. The level of antioxidant enzymes (SOD, CAT, and GPx) decreased while there was an increase in the levels of MDA in the lens tissues of diabetic control rats, as compared to normal control rats. SAE could be modulating the changes in these parameters that are induced by diabetes. Conclusion: The results of the present study demonstrate that SAE is able to control blood glucose and thus may be useful in delaying the complicated effects of diabetes, such as clouding of the eyes’ lens due to the antioxidant effect of SAE.