“اثر افزودنی‌های مختلف بر ظرفیت آنتی‌اکسیدانی چای سیاه “

هدف این تحقیق بررسی اثرات افزودنی‌های مختلف بر پتانسیل آنتی‌اکسیدانی چای بود. افزودنی‌های قابل دم کردن شامل میخک، دارچین، هل، زعفران و زنجبیل و افزودنی‌های غیرقابل دم کردن مانند شیر، شکر و عسل به چای با نسبت 0.25:1، 0.5:1 و 1:1 نسبت افزودنی به چای اضافه شدند. فعالیت آنتی‌اکسیدانی (توان بازدارندگی آهن سه‌ظرفیتی)، محتوای کل فنول و فلاونوئید تعیین شد.

بیشترین فعالیت آنتی‌اکسیدانی برای میخک مشاهده شد. بیشترین و کمترین ترکیبات فنولی به ترتیب در عسل و میخک یافت شد. چای حاوی زعفران و نمونه کنترل بیشترین و کمترین فلاونوئیدها را داشتند. به طور کلی، افزودنی‌های قابل دم کردن تأثیر بیشتری بر فعالیت آنتی‌اکسیدانی نوشیدنی چای نسبت به افزودنی‌های غیرقابل دم کردن داشتند. در رابطه با محتوای پلی‌فنول‌ها، افزودنی‌های غیرقابل دم کردن تأثیر بیشتری بر پلی‌فنول‌ها نسبت به افزودنی‌های قابل دم کردن داشتند. هیچ روند مشخصی در محتوای فلاونوئیدها بر اساس دسته‌بندی مشاهده نشد.

The aim of this work was the study of effects of different additives on antioxidative potential of tea. Brewing additives including; clove, cinnamon, cardamom, saffron, and ginger, and nonbrewing additives such as milk, sugar, and honey were added to tea at 0.25:1, 0.5:1, and 1:1 ratio of additive to tea. Antioxidant activity (ferric iron reducing antioxidant power), total phenolic, and flavonoid content were determined. The highest antioxidant activity was seen for clove.

The highest and lowest phenolic compounds were found with honey and clove, respectively. The tea containing saffron and control sample had the highest and the least flavonoids, respectively. Totally, the brewing additives had more effect on antioxidant activity of tea beverage in comparison with non-brewing additives. In relation to polyphenols content, nonbrewing additives had more influence on polyphenols in comparison with the brewing additives. No defined trend was seen in flavonoid content in the light of classification of additives.