مکمل‌های غذایی: شواهد کنونی در مورد رتینیت پیگمنتوزا و بیماری استارگارت

هدف از بررسی: بیماری‌های ارثی شبکیه (IRDs) اختلالات ژنتیکی و فنوتیپی ناهمگنی هستند که باعث از دست دادن تدریجی بینایی می‌شوند و فاقد درمان‌های مؤثر برای اصلاح بیماری هستند. شواهد فزاینده‌ای، استرس متابولیک، آسیب اکسیداتیو و اختلال عملکرد اپیتلیوم رنگدانه‌ای شبکیه-گیرنده نوری (RPE) را در پاتوفیزیولوژی IRD دخیل می‌دانند. این بررسی، شواهد و محدودیت‌های پیرامون مداخلات تغذیه‌ای و متابولیکی برای رتینیت پیگمنتوزا و بیماری اشتارگارت را ارزیابی می‌کند. یک بررسی روایی از مطالعات پیش‌بالینی، کارآزمایی‌های تصادفی کنترل‌شده و تجزیه و تحلیل‌های مجدد ژنتیکی معاصر انجام شد. مداخلات تغذیه‌ای بررسی‌شده شامل ویتامین A، ویتامین E، N-استیل سیستئین (NAC)، اسیدهای چرب امگا 3 (دوکوزاهگزانوئیک اسید)، کاروتنوئیدها و آپوکاروتنوئیدها و آنالوگ ویتامین A دوتره C20-D3-رتینیل استات (ALK-001) است.

یافته‌های اخیر: مطالعات اولیه‌ای که نشان‌دهنده اثر محافظتی ویتامین A در رتینیت پیگمنتوزا بودند، در آزمایش‌های بعدی یا تجزیه و تحلیل‌های ژنتیکی مجدد تأیید نشدند، که تفاوت‌های پایه بین گروه‌ها را به عنوان یک عامل احتمالی در یافته‌های اولیه شناسایی کردند. در مقابل، مکمل ویتامین E ممکن است پیشرفت بیماری را تسریع کند. NAC تحمل‌پذیری قابل قبول و بهبودهای کوتاه‌مدت متوسطی را در عملکرد بینایی در آزمایش‌های فاز اولیه نشان داد، و یک مطالعه فاز 3 در حال انجام است. اسیدهای چرب امگا 3، کاروتنوئیدها و آپوکاروتنوئیدها، علیرغم منطق مکانیکی قوی، از نظر بالینی سودمندی معناداری در رتینیت پیگمنتوزا یا بیماری اشتارگارت نشان نداده‌اند. در بیماری اشتارگارت، ALK-001 تجمع لیپوفوشین را در مدل‌های حیوانی کاهش می‌دهد و آزمایش‌های بالینی برای ارزیابی اثربخشی در بیماران در حال انجام است.

خلاصه: اکثر مکمل‌های غذایی مورد مطالعه تا به امروز، سودمندی پایدار یا بالینی معناداری را در IRDها نشان نداده‌اند. مکمل ویتامین A در رتینیت پیگمنتوزا دیگر توسط شواهد فعلی پشتیبانی نمی‌شود، در حالی که NAC همچنان یک درمان متابولیک امیدوارکننده در حال بررسی است. قبل از اینکه مداخلات تغذیه‌ای بتوانند در دستورالعمل‌های مدیریت IRD گنجانده شوند، به کارآزمایی‌های بالینی با کیفیت بالا و مبتنی بر ژنوتیپ با نقاط پایانی مرتبط بالینی نیاز است.

Purpose of review: Inherited retinal diseases (IRDs) are genetically and phenotypically heterogeneous disorders that cause progressive vision loss and lack broadly effective disease-modifying therapies. Increasing evidence implicates metabolic stress, oxidative injury, and photoreceptor-retinal pigment epithelium (RPE) dysfunction in IRD pathophysiology. This review evaluates the evidence and limitations surrounding nutritional and metabolic interventions for retinitis pigmentosa and Stargardt disease. A narrative review of preclinical studies, randomized controlled trials, and contemporary genetic re-analyses was performed. Nutritional interventions reviewed include vitamin A, vitamin E, N-acetyl cysteine (NAC), omega-3 fatty acids (docosahexaenoic acid), carotenoids and apocarotenoids, and the deuterated vitamin A analog C20-D3-retinyl acetate (ALK-001).

Recent findings: Initial studies suggesting a protective effect of vitamin A in retinitis pigmentosa were not confirmed in subsequent trials or genetic re-analyses, which identified baseline differences between groups as a possible contributor to the original findings. In contrast, supplemental vitamin E may accelerate disease progression. NAC demonstrated acceptable tolerability and modest short-term improvements in visual function in early-phase trials, with a phase 3 study ongoing. Omega-3 fatty acids, carotenoids, and apocarotenoids have not shown consistent clinically meaningful benefit in retinitis pigmentosa or Stargardt disease despite strong mechanistic rationale. In Stargardt disease, ALK-001 reduces lipofuscin accumulation in animal models and clinical trials are ongoing to assess efficacy in patients.

Summary: Most nutritional supplements studied to date have not demonstrated durable or clinically meaningful benefit in IRDs. Vitamin A supplementation in retinitis pigmentosa is no longer supported by current evidence, while NAC remains a promising metabolic therapy under investigation. High-quality, genotype-informed clinical trials with clinically relevant endpoints are needed before nutritional interventions can be incorporated into IRD management guidelines.