محافظت زعفران در برابر فیبروز ریوی القا شده با بلئومایسین در موش‌های صحرایی

پیش‌زمینه: فیبروز ریوی القاشده با بلئومایسین به‌عنوان یک مدل حیوانی برای فیبروز در موش‌های صحرایی پذیرفته شده است. هدف این مطالعه، ارزیابی اثرات عصاره آبی زعفران بر این اختلال و فراهم کردن زمینه‌ای برای پژوهش‌های بیشتر در درمان فیبروز ریوی ایدیوپاتیک در انسان بود. روش‌ها: موش‌های نر وستار (۳۰۰-۲۵۰ گرم) در سال ۲۰۱۵ یک دوز تکی از بلئومایسین (۵ میلی‌گرم بر کیلوگرم) از طریق لوله داخل‌نای دریافت کردند (n=6). گروه شام (Sham) نمک‌دان طبیعی دریافت کردند. عصاره آبی زعفران (۵۰ میلی‌گرم بر کیلوگرم و ۱۰۰ میلی‌گرم بر کیلوگرم) در دو گروه درمانی مختلف با بلئومایسین به‌صورت خوراکی به مدت ۲۸ روز داده شد. شاخص‌های ریوی در پایان این آزمایش محاسبه شدند. تکه‌های ریه تثبیت‌شده در فرمالدئید ۱۰٪ برای تهیه نمونه‌های پاتولوژیک با رنگ‌آمیزی هماتوکسیلین-ائوزین و تریکروم مورد استفاده قرار گرفتند. نتایج: وزن بدن کاهش یافت و شاخص‌های ریوی در گروه بلئومایسین افزایش یافت (P<0.05). تزریق بلئومایسین باعث افزایش میلوپراکسیداز (MPO)، مالوندی‌آلدهید (MDA) و در نهایت TNF-α در هموژنات بافت ریه نسبت به گروه شام شد (P<0.05). فرآیند فیبروتیک و ضخیم‌شدن دیواره‌های آلوئولی در موش‌های درمان‌شده با بلئومایسین با رنگ‌آمیزی H&E و Masson Trichrome افزایش یافت. درمان با زعفران (۵۰ و ۱۰۰ میلی‌گرم بر کیلوگرم) افزایش MDA (۲۶۴/۴۳±۱۰/۴ نانومول بر گرم در دوز بالاتر در مقابل ۳۷۸/۴±۱۸/۱ نانومول بر گرم)، MPO (۰/۱۹±۰/۰۳ و ۰/۱۳±۰/۰۴ واحد در میلی‌لیتر در مقابل ۰/۳۹/۲±۰/۰۵ واحد در میلی‌لیتر) و سطح TNF-α (۱۸/۴۲±۳/۷ نانوگرم بر میلی‌لیتر و ۱۴/۳۱±۳/۶ نانوگرم بر میلی‌لیتر در مقابل ۳۵/۳۲±۴/۲ نانوگرم بر میلی‌لیتر) را در هموژنات ریه نسبت به گروه بلئومایسین کاهش داد (P<0.05). این درمان باعث کاهش تجمع کلاژن و الگوهای تخریب آلوئولی در فیبروز ریوی شد. نتیجه‌گیری: این مطالعه زعفران را به‌عنوان یک عامل ضد فیبروتیک جدید علیه فیبروز القاشده با بلئومایسین معرفی می‌کند، که به دلیل معاینات هیستولوژیک و اثرات پیشگیرانه بر آزادسازی آنزیم‌های مخرب در موش‌ها است.

Background: Bleomycin-induced lung fibrosis has been accepted as an animal model for fibrosis in rats. The aim of this study was to evaluate the effects of saffron aqueous extract on this disorder paving the way for more investigation in treating idiopathic pulmonary fibrosis in human. Methods: Male Wistar rats (250–300 gr) were instilled a single dose of bleomycin (5 mg/kg) via intratracheal tube (n=6) in 2015. Sham group received normal saline. Saffron aqueous extract (50 mg/kg and 100 mg/kg) were given orally in two different treated groups with bleomycin for 28 days. Lung Indices was calculated at the end of this experiment. Lung segments fixed in 10% formaldehyde were used for pathological preparation with Hematoxylin & Eosin and trichrome staining. Results: The body weight was decreased and lung Indices increased in bleomycin group (P<0.5). Bleomycin administration increased myeloperoxidase, malondialdehyde and finally TNF-α in lung tissue homogenates (P<0.05) compared with sham group. The fibrotic process and thickening of alveolar septa in treated rats with bleomycin were increased by H&E and Masson Trichrome staining. Saffron treatment (50 and 100 mg/kg) attenuated the increase in MDA (264.43±10.4 nmol/g by the higher dose versus 378.4±18.1nmol/g), MPO (0.19±0.03 and 0.13± 0.04 IU/ml versus 0.39.2±0.05 IU/ml) and TNF-α level (18.42±3.7 ng/ml and14.31±3.6 ng /ml versus 35.32±4.2) in lung homogenates compared to bleomycin group (P<0.05). It decreased collagen accumulation and alveolar destructive patterns in pulmonary fibrosis. Conclusion: This study introduces saffron as novel anti-fibrotic agent against bleomycin-induced fibrosis due to histological examinations and preventive effects on destructive enzyme release in rats.