طبقه‌بندی جغرافیایی منابع زعفران ایرانی و ایتالیایی بر اساس تجزیه و تحلیل HPLC و طیف‌های UV-Vis عصاره‌های آبی

بیست و نه نمونه مختلف زعفران ایرانی و ایتالیایی با استفاده از کروماتوگرافی مایع با کارایی بالا (HPLC) مجهز به آشکارساز UV–Vis و همچنین روش‌های طیف‌سنجی فرابنفش–مرئی (UV–Vis) با تهیه عصاره‌های آبی مطابق با استاندارد ISO 3632 مورد شناسایی قرار گرفتند. داده‌های طیفی UV–Vis در بازه طول موج 200–600 نانومتر و شدت قله‌های کروماتوگرافی مربوط به پیکروکروسین، سافرنال و استرهای کروستین به عنوان متغیرها در روش‌های تحلیل مولفه‌های اصلی (PCA) و تحلیل تبعیض خطی (LDA) برای طبقه‌بندی نمونه‌های زعفران ایرانی و ایتالیایی بر اساس منشأ جغرافیایی آنها در نظر گرفته شدند. نتایج طبقه‌بندی جغرافیایی بر اساس داده‌های HPLC نشان داد که سافرنال، استر سیس-کروستین (β-D-جنتیوبیوزیل)(β-D-گلوکوزیل) (C3Gg)، استر ترنس-کروستین (β-D-نئاپولیتانوزیل)(β-D-گلوکوزیل) (T4ng) و استر ترنس-کروستین (β-D-جنتیوبیوزیل)(β-D-گلوکوزیل) (T3Gg) بیشترین تمایز را دارند.بهترین عملکرد دسته‌بندی با استفاده از طیف‌های UV–Vis به دست آمد، جایی که برجسته‌ترین نواحی تفکیک‌کننده می‌توانند با هر دو نوع کروسین‌های سیس و ترنس (۳۲۶–۳۲۷ و ۲۶۰–۲۶۴ نانومتر)، سافرنال (۳۱۰ نانومتر)، پیکروکروسین (۲۴۰–۲۵۰ نانومتر) و مشتقات کائمپفرول (۲۶۵ و ۳۴۰–۳۵۰ نانومتر) مرتبط شوند.

Twenty-nine different Iranian and Italian saffron samples have been characterized using high-performance liquid chromatography (HPLC) equipped with UV–Vis detection as well as ultraviolet–visible (UV–Vis) spectroscopy methods by preparing aqueous extracts according to the ISO 3632 standard. UV–Vis spectral data in the wavelength range of 200–600 nm and the intensities of the chromatographic peaks attributed to picrocrocin, safranal and crocetin esters were considered as variables in principal component analysis (PCA) and linear discriminant analysis (LDA) methods to classify Iranian and Italian saffron samples based on their geographical origin. The geographical classification results based on HPLC data indicated safranal, cis-crocetin (β-D-gentiobiosyl)(β-D-glucosyl) ester (C3Gg), trans-crocetin (β-D-neapolitanosyl)(β-D-glucosyl) ester (T4ng), and trans-crocetin (β-D-gentiobiosyl)(β-D-glucosyl) ester (T3Gg) as the most discriminant. The best classification performance was achieved by the UV–Vis spectra where the most discriminant regions can be associated with both cis- and trans-crocins (326–327 and 260–264 nm), safranal (310 nm), picrocrocin (240–250 nm), and kaempferol derivatives (265 and 340–350 nm).