بررسی وضعیت زعفران در استان‌های خراسان رضوی و خراسان جنوبی

ادویه‌ای که از گل زعفران (Crocus sativus) به دست می‌آید، معمولاً به عنوان «زعفران» شناخته می‌شود. کلاله‌های زعفران جمع‌آوری و خشک می‌شوند تا عمدتاً به عنوان ماده طعم‌دهنده و رنگ‌دهنده در غذا استفاده شوند. گیاه زعفران تا ارتفاع ۲۰ تا ۳۰ سانتی‌متر رشد می‌کند و برگ‌های غیرفتوسنتزکننده آن به عنوان پوشش (cataphylls) شناخته می‌شوند. زعفران که از دیرباز یکی از گران‌ترین ادویه‌های جهان بر اساس وزن بوده است، بومی آسیا است و احتمالاً برای اولین بار در نزدیکی یونان کشت شده است. این گیاه به عنوان یک کلون ژنتیکی همسان (monomorphic)، به آرامی در سراسر اوراسیا تکثیر شد و بعدها به بخش‌هایی از شمال آفریقا، آمریکای شمالی و اقیانوسیه برده شد. زعفران، پادشاه همه ادویه‌ها، طلای سرخ ایران است؛ این کلمه بلافاصله رنگ‌های شرقی، عطرها و گنجینه‌ها را به یاد می‌آورد. به عبارت دیگر، زیبا، خوشمزه و گران است؛ لقب آن طلای سرخ است.

A spice derived from the flower of Crocus sativus is commonly known as the “saffron”. Crocus stigmas are collected and dried to be used mainly as a seasoning and coloring agent in food. Saffron, the plant, grows to a height of 20-30 cm (8-12 in), and non-photosynthetic leaves are known as cataphylls. Long among the world’s most costly spices by weight, it is native to Asia and was probably first cultivated in near Greece. As a genetically monomorphic clone, it was slowly propagated throughout much of Eurasia and was later brought to parts of North Africa, North America, and Oceania. Saffron, king of all spices, is Iran’s red gold, the word immediately reminds you of Eastern colors, perfumes and treasures. In other words, it is beautiful, tasty and expensive, its nickname is red gold.