یک کارآزمایی تصادفی کنترل‌شده درباره اثربخشی زعفران (Crocus sativus L.) بر نشانگرهای قلبی‌عروقی و کلیوی در افراد پیش‌دیابتی دارای اضافه‌وزن/چاق

بررسی اثرات زعفران (Crocus sativus L.) بر شاخص‌های قلبی‌عروقی و کلیوی در افراد دارای اضافه‌وزن/چاق با پیش‌دیابت. این یک مطالعه تصادفی، دوسوکور و کنترل‌شده با دارونما بود که در آن بیماران پیش‌دیابتی به‌طور تصادفی برای دریافت زعفران (۱۵ میلی‌گرم در روز) یا دارونما اختصاص داده شدند. به همه بیماران توصیه‌های مکتوب و دقیقی درباره رژیم غذایی، ورزش و تغییر سبک زندگی ارائه شد. سطح سرمی پروفایل لیپیدها، قند خون ناشتا (FBS)، هموگلوبین گلیکوزیله شده (HbA1c)، نیتروژن اوره خون (BUN)، کراتینین و فعالیت رادیکال‌زدایی دی‌فنیل‌پایکرال‌هیدرازیل (DPPH) در ابتدا و ۸ هفته پس از درمان به‌صورت بیوشیمیایی ارزیابی شد.اگر عوارض جانبی وجود داشت، آن‌ها نیز ثبت شدند. هفتاد و پنج نفر از شرکت‌کنندگان (۳۶ نفر در گروه درمان و ۳۹ نفر در گروه دارونما) دوره مطالعه را تکمیل کردند. مقایسه‌های درون‌گروهی نشان‌دهنده اثر قابل توجه مکمل زعفران بر قند خون ناشتا (۱۱۸.۱۱ ± ۳.۵۵ در مقابل ۱۰۹.۱۴ ± ۶.۲۳)، HbA1c (۵.۸۵ ± ۰.۱۲ در مقابل ۵.۷۰ ± ۰.۱۱) و سطح DPPH (۱۱.۰۶ ± ۳.۲۴ در مقابل ۱۳.۴۶ ± ۳.۳۳) بود (P < 0.005 برای همه). در مدل‌های تعدیل‌شده، کاهش قابل توجهی در قند خون ناشتا به میزان −۷.۹۷ میلی‌گرم در دسی‌لیتر و HbA1c به میزان −۰.۱۵٪ در گروه زعفران در مقایسه با دارونما مشاهده شد. علاوه بر این، مصرف زعفران تمایل به افزایش فعالیت رادیکال‌زدایی DPPH داشت (۲.۴٪ در مقابل −۰.۸۵٪ در گروه‌های زعفران و دارونما به ترتیب). با این حال، پس از مصرف زعفران در مقایسه با دارونما تغییرات قابل توجهی در اندازه‌های آناتومیکی، پروفایل چربی و شاخص‌های کلیوی مشاهده نشد.مصرف مکمل زعفران می‌تواند شاخص‌های گلیسمی و آنتی‌اکسیدانی را در افراد دارای اضافه‌وزن/چاق با پیش‌دیابت بهبود بخشد، با این حال، هیچ اثر مفیدی بر پروفایل لیپیدی، عملکرد کلیه و پارامترهای انسان‌سنجی مشاهده نشد.

To investigate the effects of saffron (Crocus sativus L.) on cardiovascular and renal markers in overweight/obese individuals with prediabetes. This was a randomized, double-blind, placebo-controlled trial in which prediabetic patients were randomly assigned to receive saffron (15 mg/d) or placebo. All patients received detailed written advice on diet, exercise and lifestyle modification. Serum levels of lipid profile, fasting blood sugar (FBS), glycosylated hemoglobin (HbA1c), blood urea nitrogen (BUN), creatinine, and diphenylpycrylhydrazyl (DPPH) radical scavenging activity were assessed biochemically at baseline and at 8 weeks after treatment. The adverse events, if any, were also recorded. Seventy-five of participants (36 in treatment and 39 in placebo group) completed the study period. Within-group comparisons revealed a significant effect of saffron supplementation on FBS (118.11 ± 3.55 vs. 109.14 ± 6.23), HbA1c (5.85 ± 0.12 vs. 5.70 ± 0.11), and DPPH (11.06 ± 3.24 vs. 13.46 ± 3.33) levels (P < 0.005 for all). In adjusting models, there was a significant reduction in FBS by −7.97 mg/dL, and HbA1c by −0.15% in saffron group compared to placebo. Moreover, saffron intake tended to increase in DPPH radical scavenging activity (2.4% vs. −0.85% in saffron and placebo groups, respectively). However, no significant changes in anthropometric measures, lipid profile, and renal markers was observed after saffron intake compared with placebo. Saffron supplementation could improve glycemic and antioxidant indices in overweight/obese individuals with prediabetes, however, no beneficial effect was observed on lipid profile, renal function, and anthropometric parameters.