Smelling Polyester

قدیسان مسیحی بوی عطر الهی می‌دهند. سنت پل به قرنتیان گفت: «ما بوی مسیح برای خدا در میان کسانی هستیم که نجات می‌یابند» (۲ قرنتیان ۲:۱۵)؛ «برخی مردان خوشبو هستند و برخی برای خدا متعفن‌اند»، جان ویکلایف به مؤمنان اطلاع داد.¹ خدایان یونانی-رومی آغشته به بوی جاودانگی‌اند. هومر زئوس را در ابر معطری جای می‌دهد؛ اودوید یادداشت می‌کند: «وقتی باخوس نزدیک شد، هوا پر از عطر شیرین زعفران و مر بود» (تحولات، I. iv). اما در دنیایی که پاکیزگی در کنار خداباوری محسوب می‌شود، حضور الوهیت با عطر خود اعلام می‌گردد.

Christian saints smell to high heaven. “We are the aroma of Christ to God among those who are being saved,” St. Paul told the Corinthians (II Cor. 2:15); “Some men are good smelling and some are stinking to God,” John Wycliffe informed the faithful.¹ Greco-Roman divinities are suffused with the aroma of immortality. Homer houses Zeus in a fragrant cloud; “When Bacchus approached,” Ovid notes, “the air was full of sweet scent of saffron and myrrh” (Metamorphoses, I. iv). But in a world in which cleanliness is considered next to godliness, the approach of divinity is heralded by the scent.