فیتوشیمی، فارماکولوژی و کاربردهای بالینی بالقوه زعفران: یک مرور

اهمیت انسان‌دارویی زعفران، کلاله‌های قرمز خشک شده گیاه چندساله گل زعفران (Crocus sativus L.) از خانواده زنبقیان (Iridaceae)، یکی از مهم‌ترین و گران‌ترین ادویه‌های جهان است. این گیاه به‌عنوان داروی سنتی چینی استفاده می‌شود و اثرات آن در افزایش گردش خون و مهار ایستایی خون، خنک کردن خون و سم‌زدایی، و کاهش افسردگی به اثبات رسیده است. عمدتاً برای درمان افسردگی، قاعدگی نامنظم، ترومبوز بعد از زایمان و کبودی‌ها استفاده می‌شود.

هدف مطالعه این مرور با هدف ارائه یک بررسی نظام‌مند و به‌روز از شیمی گیاهی، داروشناسی و کاربردهای بالینی زعفران انجام شده است. امید است که بتواند مراجع و راهنمایی‌های مفیدی برای جهت‌گیری‌های تحقیقاتی آینده در زمینه زعفران ارائه دهد.

مواد و روش‌ها پایگاه‌های داده آنلاین مانند Web of Science، Google Scholar، Science Direct، PubMed، SpringerLink، Wiley Online Library، SciFinder و Chemical Book و CNKI برای جمع‌آوری مقالات مرتبط استفاده شدند.و همچنین به کتاب‌های کلاسیک درباره طب گیاهی چین نیز اشاره می‌شد. نتایج بیش از ۱۵۰ ترکیب شیمیایی، از جمله کاروتنوئیدها، فلاونوئیدها و گلیکوزیدهای فلاونوئیدی، مونوتِرپن‌ها و مشتقات مونوتِرپوئیدی، هیدروکربن‌های آروماتیک مونو‌سیکلیک، اسیدهای آمینه، آلکالوئیدها و دیگر ترکیبات، شناسایی شد. مطالعات فعالیت‌های دارویی زعفران بر خواص آنتی‌اکسیدانی، ضد التهابی، ضد تومور، ضد افسردگی، ضد دیابت، ضد چربی خون، تقویت حافظه و غیره متمرکز بود. در حال حاضر زعفران عمدتاً برای درمان دیابت، بیماری آلزایمر، افسردگی، اختلالات اضطرابی، بیماری‌های قلبی-عروقی، اختلالات یادگیری و حافظه، سرطان و شرایط دیگر استفاده می‌شود.

نتیجه‌گیری تحلیل‌های فیتوشیمیایی و فارماکولوژیکی زعفران در مطالعات اخیر نشان داده شده است.با این حال، مطالعات بالینی عمدتاً بر بیماری آلزایمر، افسردگی و اختلالات اضطرابی متمرکز بوده‌اند.بنابراین، به تعداد زیادی کارآزمایی بالینی نیاز است تا اثربخشی زعفران و اجزای شیمیایی اصلی آن بر بیماری‌های دیگر از جمله فشار خون بالا، چربی خون بالا و سرطان مورد بررسی قرار گیرد. همچنین مطالعات بیشتری درباره مکانیزم اثر و ویژگی‌های سم‌شناختی زعفران لازم است، به ویژه تحقیقات برای تعیین دوز مؤثر زعفران و سمیت بلندمدت آن در بدن.

“Ethnopharmacological relevance
Saffron, the dried red stigma of the perennial herb Crocus sativus L. (Iridaceae), is one of the most important and expensive spices in the world. It is used as a traditional Chinese medicine with demonstrated effects in promoting blood circulation and suppressing blood stasis, cooling blood detoxification, and relieving depression. It is mainly used for the treatment of depression, irregular menstruation, postpartum thrombosis, and bruises.

Aim of the study
This review aims to provide a systematic and up-to-date overview of the phytochemistry, pharmacology, and clinical applications of saffron. We hope it could provide useful references and guidance for the future directions of research on saffron.

Materials and methods
The online database, such as Web of Science, Google Scholar, Science Direct, PubMed, SpringerLink, Wiley Online Library, SciFinder and Chemical book, and CNKI were used to collect relevant literature. And the classic books about Chinese herbal medicine were also being referenced.

Results
More than 150 chemical compounds, including carotenoids, flavonoids and flavonoid glycosides, monoterpenes and monoterpenoid derivatives, monocyclic aromatic hydrocarbons, amino acids, alkaloids and others, were revealed. The pharmacological activities study of saffron were focused on the antioxidant, anti-inflammatory, antitumor, antidepressant, hypoglycemic, hypolipidemic, memory-enhancing, and so on. Currently, saffron is mainly used for the treatment of diabetes, Alzheimer’s disease, depression, anxiety disorders, cardiovascular diseases, learning and memory disorders, cancer, and other conditions.

Conclusions
Phytochemical and pharmacological analyses of saffron have been revealed in recent studies. However, clinical studies have focused mainly on AD, depression and anxiety disorders. Therefore, a large number of clinical trials are needed to study the efficacy of saffron and its major chemical components against other diseases including hypertension, hyperlipidemia, and cancer. Further studies of the mechanism of action and toxicological properties of saffron are also required, especially research to establish an effective dose of saffron and its long-term toxicity in vivo.”