کشت پایدار زعفران در ایران

زعفران (Crocus sativus L.) متعلق به خانواده گیاهان Iris (زنبقیان) است که با داشتن گلی بنفش، کلاله‌های قرمز و پرچم‌های زرد مشخص می‌شود. کلاله‌های سرخابی بلند زعفران به دلیل طعم‌دهی به غذا و افزودن رنگ زرد-طلایی، ارزش بسیار بالایی دارند. زعفران به عنوان کلاله‌های خشک شده، گران‌قیمت‌ترین ادویه جهان است که به دلیل قدرت معطر و رنگ‌دهی خود شناخته شده است. این گیاه به عنوان ادویه در تغذیه انسان، برای اهداف دارویی و به عنوان رنگدانه مورد استفاده قرار گرفته است. زعفران در محیط‌هایی با شرایط آب‌وهوایی بسیار متفاوت کشت می‌شود؛ زیر‌گونه‌های معتدل و خشک برای رشد آن مناسب است، اما رشد رویشی آن همزمان با هوای سرد رخ می‌دهد. تولید و فرآوری زعفران در ایران همچنان بر پایه دانش سنتی کشاورزان استوار است. به دلیل ماهیت تولید زعفران به عنوان محصولی با نیاز کار بالا و خانوادگی، روش‌های تولید آن در طول تاریخ تغییرات زیادی نکرده است. با این حال، برنامه‌های تحقیقاتی متعددی در این کشور در حال اجراست.

Saffron, Crocus sativus L., belongs to the iris plant family, characterized for having a purple flower with red stigmas and yellow stamens. Saffron long scarlet stigmas are highly valued for flavouring food and adding a golden-yellow color. Saffron, as dried stigmas, is the most expensive spice in the world, well known for its aromatic and colouring power. It has been used as a spice in human nutrition, for medicinal purpose and as a dye. Saffron is cultivated in environments with very different climatic conditions, it grows well under temperate and dry climates, however its vegetative growth coincides with cold weather. Saffron production and processing in Iran is still based on traditional knowledge of farmers. Due to the nature of production of saffron as a high labor demand and family oriented crop, its production methods have not changed much through history. However, many research programs are being run in this country.