پماد عصاره زعفران برای درمان زخم‌های باز

این مطالعه گروه عصاره زعفران را با گروه کنترل برای درمان زخم در موش‌ها مقایسه کرد. بیست موش سفید نر در قفس‌های پلاستیکی نگهداری شدند و به طور تصادفی به دو گروه ده تایی تقسیم شدند. همه موش‌ها تحت عمل جراحی معمولی با بیهوشی عمومی قرار گرفتند که منجر به ایجاد زخم‌های برش جراحی در ناحیه پشتی پشت آن‌ها شد. یک زخم به طول 2 سانتی‌متر با استفاده از تیغ جراحی و خط‌کش ایجاد شد. افزایش جریان خون، ادم، بافت فیبروز و تشکیل دلمه در طول معاینه مشاهده شد.

درمان‌ها به مدت هفت روز، یک بار در روز روی سطح زخم اعمال شد. بیوپسی‌ها در روزهای هفتم، چهاردهم و بیست‌ویکم برای ارزیابی بهبودی گرفته شد و مشاهدات مورفولوژیکی در هر یک از این روزها گزارش شد. بهترین نتایج در G2 مشاهده شد. در معاینه نهایی بهبود زخم، G2 انقباض زخم به طور قابل توجهی بیشتری نسبت به G1 نشان داد. ارزیابی نشان داد که G2 در ارزیابی زخم از G1 بهتر عمل کرد که توسط معیارهای اضافی پشتیبانی شد. تغییرات بافت‌شناسی پس از درمان با زعفران، بهبود کامل تمام لایه‌های پوست از جمله اپیدرم، درم و بافت زیرین را نشان داد. در مقابل، G1 (کنترل) لایه اپیدرمی بازسازی شده، فضاهای بینابینی بین پوست بیرونی و لایه‌های زیرین، تورم یا ضایعات وزیکولار درون این لایه‌ها و تورم در زیر پوست را نشان داد و سلول‌های التهابی، عمدتاً لنفوسیت‌ها، در لایه درم حضور داشتند.

This study compared the saffron extract group to the control group for wound therapy in rats. Twenty male white rats were housed in plastic cages, with containers randomly assigned to two groups of ten rats. All rats underwent conventional surgery under general anesthesia, resulting in surgical incision injuries on the dorsal region of their backs. A 2 cm long wound was made using a surgical blade and ruler. Increased blood flow, edema, fibrous tissue, and crust formation were observed during examination. Treatments were applied to the wound surface once daily for seven days. Biopsies were taken on the seventh, fourteenth, and twenty-first days to assess healing, with morphological observations reported on each of these days.

The best outcomes were observed in G2. On the final wound healing examination, G2 showed significantly more wound contraction than G1. The evaluation indicated that G2 outperformed G1 in wound assessment, supported by additional criteria. Histological changes after saffron treatment revealed complete recovery of all skin layers, including the epidermis, dermis, and underlying tissue. In contrast, G1 (control) showed a regenerated epidermal stratum, interstitial spaces between the outer skin and underlying layers, swelling or vesicular lesions within these layers, and swelling beneath the skin, with inflammatory cells, primarily lymphocytes, present in the dermal layer.