زعفران و بارداری: رویه‌های فرهنگی، باورها و شواهد ایمنی: یک بررسی یکپارچه

پیشینه
کروکوس ساتیووس L. یک داروی گیاهی مهم از نظر فرهنگی است که توسط زنان باردار در بسیاری از مناطق، به ویژه در جنوب آسیا و خاورمیانه، استفاده می‌شود. علیرغم استفاده گسترده از آن، شواهد مربوط به اثربخشی بالینی و مشخصات ایمنی آن همچنان محدود و بی‌نتیجه است.

اهداف
این بررسی یکپارچه با هدف ترکیب باورهای فرهنگی، استفاده گزارش‌شده و شواهد بالینی در مورد استفاده از زعفران در دوران بارداری و زایمان و ارزیابی انتقادی شواهد مربوط به ایمنی و پتانسیل درمانی آن برای مادر و جنین انجام شده است.

روش‌ها
یک جستجوی سیستماتیک در PubMed، Google Scholar، Scopus و Web of Science برای شناسایی مقالات انگلیسی زبان از آغاز تا ژوئن 2025 انجام شد. مطالعات شامل کارآزمایی‌های بالینی، مطالعات مشاهده‌ای، بررسی‌های سیستماتیک و روایت‌های فرهنگی بود. داده‌ها در مورد باورهای فرهنگی، الگوهای استفاده، پیامدهای بالینی و خطرات بالقوه استخراج شدند. چارچوب موارد گزارش‌دهی ترجیحی برای بررسی‌های سیستماتیک و متاآنالیز (PRISMA) انتخاب مطالعه را هدایت کرد.

نتایج
دوازده مطالعه انتخاب شدند. شیوه‌های فرهنگی به شدت بر استفاده از زعفران تأثیر می‌گذارند، به طوری که زنان آن را برای بهبود رنگ چهره جنین، قدرت مادر و آمادگی زایمان مصرف می‌کنند. شواهد بالینی نشان می‌دهد که زعفران با دوز پایین (تقریباً ۲۵۰ میلی‌گرم روزانه) ممکن است باعث تسهیل آماده‌سازی دهانه رحم، کاهش درد و اضطراب زایمان و کوتاه شدن مدت زایمان در بارداری‌های ترم شود. این اثرات وابسته به دوز هستند، به طوری که دوزهای بالاتر یا مواجهه شغلی با آن با تحریک رحم و افزایش خطر سقط جنین مرتبط است.

نتیجه‌گیری
زعفران با دوز پایین نویدبخش بهبود نتایج زایمان است، اگرچه مصرف بیش از حد آن خطرات قابل توجهی را به همراه دارد. استفاده از زعفران ریشه عمیقی در باورهای فرهنگی دارد و بر نیاز به رویکردهای محترمانه و مبتنی بر گفتگو برای هدایت ایمن بیماران تأکید می‌کند. قبل از ارائه توصیه‌های بالینی، به آماده‌سازی‌های استاندارد و داده‌های ایمنی بلندمدت نیاز است.

Background
Crocus sativus L. is a culturally significant herbal remedy used by pregnant women in many regions, particularly in South Asia and the Middle East. Despite its widespread use, evidence regarding its clinical efficacy and safety profile remains limited and inconclusive.
Objectives
This integrative review aims to synthesize cultural beliefs, reported use, and clinical evidence on saffron use during pregnancy and childbirth, and to critically evaluate evidence regarding its maternal and fetal safety and therapeutic potential.
Methods
A systematic search of PubMed, Google Scholar, Scopus, and Web of Science was conducted to identify English-language articles from inception to June 2025. Included studies comprised clinical trials, observational studies, systematic reviews, and cultural accounts. Data were extracted on cultural beliefs, use patterns, clinical outcomes, and potential risks. The Preferred Reporting Items for Systematic Reviews and Meta-Analyses (PRISMA) framework guided study selection.
Results
Twelve studies were selected. Cultural practices strongly influence saffron use, with women consuming it to improve fetal complexion, maternal strength, and labor readiness. Clinical evidence indicates low-dose saffron (approximately 250 milligrams daily) may facilitate cervical ripening, reduce labor pain and anxiety, and shorten labor duration in term pregnancies. These effects are dose-dependent, with higher doses or occupational exposure linked to uterine stimulation and increased miscarriage risk.
Conclusions
Low-dose saffron shows promise for improving labor outcomes, though excessive consumption poses significant risks. Saffron use is deeply rooted in cultural beliefs, underscoring the need for respectful, dialogue-based approaches to guide patients safely. Standardized preparations and long-term safety data are needed before clinical recommendations can be made.