زعفران و ادیان

زعفران برای مدت طولانی به عنوان یک عطر، رنگ و ماده خوراکی استفاده شده است و بنابراین بخشی از فرهنگ برخی از جوامع می‌باشد. در این فصل، ما دو خانواده از ادیان را بررسی می‌کنیم: ادیان دارای ریشه هندی و سمیتی. زعفران در مراسم‌های هندوئیسم و بودیسم مورد استفاده قرار گرفته است. در بین ادیان سمیتی، یهودیت تنها دینی است که زعفران را در متون خود (عهد عتیق) ذکر می‌کند. زعفران همچنین در متون تلمودی اشاره شده است. در اسلام، در قرآن اشاره‌ای به زعفران نشده است اما سنت‌های اسلامی (احادیث) این گیاه را به دلیل خواص پزشکی، زیبایی و خوراکی‌اش به طرز مکرر ذکر می‌کنند.

For a long time, saffron has been used as a fragrance, dye, and edible material and thus is a part of the culture of some societies. In this chapter we cover two families of religions: Indian and Semitic origin religions. Saffron has been used in both Hindu and Buddhism rites. Among the Semitic religions, Judaism is the only religion that mentions saffron in its scripture (the Old Testament). Saffron is also mentioned in Talmudic texts. In Islam, there is no reference to saffron in the Quran, but Islamic traditions (ahadith) include the plant frequently due to its medical, esthetic, and edible properties.