بررسی فیتوشیمیایی و پتانسیل فارماکولوژیکی زعفران (Crocus sativus L.)

زعفران برای مدت بسیار طولانی در طب چینی استفاده شده است، که به سال 1979 برمی‌گردد، زمانی که برای اولین بار وارد چین شد. بر اساس طب سنتی چین، زعفران دارای طبعی شیرین و نسبتاً سرد است و اثرات قابل توجهی بر سیستم‌های کبد و قلب دارد. علاوه بر این، این ادویه گردش خون را تحریک می‌کند، احتقان خون را برطرف می‌نماید، دمای خون را کاهش می‌دهد و سموم مرتبط با گرما را ریشه‌کن می‌سازد. از این گیاه برای درمان شرایط مختلفی از جمله درد، هموپتیزی (خلط خونی)، آسم، بلغم، بی‌خوابی، افسردگی، اضطراب و بیماری آلزایمر استفاده شده است. زعفران دارای بیش از هفتاد جزء زیست‌فعال مختلف است که مهمترین آن‌ها کروسین، کروستین و سافرانال هستند. این سه جزء مسئول رنگ و طعم متمایز زعفران هستند. این مقاله به طور خلاصه فیتوشیمی و پتانسیل فارماکولوژیکی این گیاه غیرمعمول را پوشش می‌دهد.

Saffron has been used in Chinese medicine for a very long time, dating back to 1979, when it was first brought inside of China. According to Traditional Chinese medicine, saffron has a sweet, moderately chilly character, and it has remarkable effects on the liver and heart systems. In addition, this spice stimulates blood circulation, removes blood stasis, reduces blood temperature, and eradicates heat-related toxins. The herb has been used to treat a variety of conditions, including pain, hemoptysis, asthma, phlegm, sleeplessness, depression, anxiety, and Alzheimer’s disease. Saffron has over seventy different bioactive components, the most important of which are crocin, crocetin, and safranal. These three components are responsible for the distinctive color and flavor of saffron. This article briefly covers the phytochemistry and pharmacological potential of this uncommon herb.