“اثر افزودنی‌های مختلف بر ظرفیت آنتی‌اکسیدانی چای سیاه “

هدف از این کار مطالعه تأثیر افزودنی‌های مختلف بر پتانسیل آنتی‌اکسیدانی چای بود. افزودنی‌های دم‌کردنی شامل; میخک، دارچین، هل، زعفران و زنجبیل، و افزودنی‌های غیر دم‌کردنی مانند شیر، شکر و عسل با نسبت‌های 0.25:1، 0.5:1 و 1:1 از افزودنی به چای اضافه شدند. فعالیت آنتی‌اکسیدانی (قدرت آنتی‌اکسیدانی کاهنده آهن فرّی)، مجموع فنولیک‌ها و محتوای فلاونوئیدها تعیین شد. بالاترین فعالیت آنتی‌اکسیدانی مربوط به میخک بود. بالاترین و پایین‌ترین ترکیبات فنولیک به ترتیب با عسل و میخک یافت شدند. چای حاوی زعفران و نمونه کنترل به ترتیب بیشترین و کمترین فلاونوئیدها را داشتند.

به طور کلی، افزودنی‌های دم‌کردنی تاثیر بیشتری بر فعالیت آنتی‌اکسیدانی نوشیدنی چای در مقایسه با افزودنی‌های غیر دم‌کردنی داشتند. در رابطه با محتوای پلی‌فنول‌ها، افزودنی‌های غیر دم‌کردنی تأثیر بیشتری بر پلی‌فنول‌ها در مقایسه با افزودنی‌های دم‌کردنی داشتند. روند مشخصی در محتوای فلاونوئیدها در زمینه کلاسیک مشاهده نشد.

The aim of this work was the study of effects of different additives on antioxidative potential of tea. Brewing additives including; clove, cinnamon, cardamom, saffron, and ginger, and nonbrewing additives such as milk, sugar, and honey were added to tea at 0.25:1, 0.5:1, and 1:1 ratio of additive to tea. Antioxidant activity (ferric iron reducing antioxidant power), total phenolic, and flavonoid content were determined. The highest antioxidant activity was seen for clove. The highest and lowest phenolic compounds were found with honey and clove, respectively. The tea containing saffron and control sample had the highest and the least flavonoids, respectively.

Totally, the brewing additives had more effect on antioxidant activity of tea beverage in comparison with non-brewing additives. In relation to polyphenols content, nonbrewing additives had more influence on polyphenols in comparison with the brewing additives. No defined trend was seen in flavonoid content in the light of classification of additives.