آزمون‌های متعدد بر روی زعفران مواد تقلبی جدید را شناسایی کرده و نشان می‌دهد که زعفران درجه یک در بازار نادر است

در میان ادویه‌ها، زعفران یکی از موادی است که بیشترین بررسی‌ها را از نظر خلوص و اصالت داشته است. روش‌های متعددی برای تأیید نمونه‌های زعفران و شناسایی ناخالصی‌ها برای تطابق با کدکس پیشنهاد شده‌اند. با این حال، هیچ یک از این روش‌ها نمی‌توانند هر دو معیار مهم کیفیت را به طور کامل برآورده کنند. این مطالعه یک رویکرد سه مرحله‌ای برای دستیابی به این هدف را توصیف می‌کند که شامل روش استاندارد ISO3632 و دو روش اضافی بر پایه بررسی میکروسکوپی و بارکدینگ DNA است. ما نتایجی ارائه می‌دهیم که نشان می‌دهد این روش‌ها به طور مستقل و ترکیبی در ارزیابی کیفیت ۳۶ نمونه تجاری زعفران مفید هستند. نتایج ما نشان می‌دهد که استفاده تنها از روش ISO3632 می‌تواند رنگ و عطر را مشخص کند اما نمی‌تواند منشأ ژنتیکی ماده را تعیین کند یا بین ترکیبات مصنوعی و مواد طبیعی تمایز قائل شود. همچنین، روش مشاهده میکروسکوپی می‌تواند نشانه اولیه‌ای از اصالت زعفران ارائه دهد، اما به تنهایی قادر به تعیین میزان خلوص نیست.در نهایت، یک روش نسبتاً جدید مبتنی بر استفاده از بارکدهای DNA می‌تواند اصالت منشاء زیستی زعفران را تأیید کند، اما در اینجا نتایج ممکن است گمراه‌کننده باشد اگر مواد خودتغییردهنده وجود داشته باشند. به طور کلی، مطالعه ما نشان می‌دهد که از طریق استفاده ترکیبی از هر سه روش، می‌توان اصالت زعفران را به طور قابل توجهی بهبود بخشید.

Among spices, Saffron is among the most extensively interrogated for purity and authenticity. Numerous methods have been recommended for authentication of Saffron samples and for detection of adulterants for codex compliance. However, none of these methods can fulfill both of these important quality criteria. This study describes a three step approach to achieving this goal by including the established ISO3632 method and two additional methods based on microscopic examination and DNA barcoding. We provide results showing the utility of these methods both independently and in combination for quality evaluation of 36 commercial saffron samples. Our results show that use of the ISO3632 approach alone can reveal the color and aroma but not the genetic origin of the material or distinguish between synthetic components versus natural ingredients. Also, the microscopic observation method can give a preliminary indication of saffron authenticity, but used alone it is unable to quantify purity. Finally, a relatively new method based on the use of DNA barcodes can authenticate the biological origin of the saffron, but here results may be misleading if auto-adulterating materials are present. Overall, our study reveals that through the combined use of all three methods, saffron authentication can substantially improved.