بررسی اثر عصاره آبی زعفران بر پارامترهای استرس اکسیداتیو و آنزیم‌های بیوشیمیایی مهم بافت کبد در موش‌های صحرایی دیابتی‌شده با استریتوزوتوسین

گیاهان دارویی به واسطه داشتن خواص آنتی‌اکسیدانی ممکن است با کاهش استرس اکسیداتیو باعث بهبود عملکرد ارگان‌های مختلف متاثر از هیپرگلیسمی گردند. هدف از تحقیق حاضر، ارزیابی اثرات تجویز عصاره آبی زعفران به موش‌های دیابتی با تکیه بر اندازه‌گیری پارامترهای استرس اکسیداتیو و آنزیم‌های بیوشیمیایی مهم بافت کبد بود. 72 ساعت بعد از تزریق درون صفاقی استریتوزوتوسین (60 میلی‌گرم بر کیلوگرم وزن بدن)، حیوانات با قند خون ناشتای بیش از 250 میلی‌گرم بر دسی‌لیتر به عنوان موش‌های دیابتی در نظر گرفته شدند و گروه‌های آزمایشگاهی شامل: کنترل (1)، کنترل دارو (2)، دیابتی (3) و دیابتی دارو (4) بودند. تیمار از روز هفتم بعد از تزریق STZ با تجویز درون صفاقی عصاره آبی زعفران (200 میلی‌گرم بر کیلوگرم وزن بدن)، پنج دوز و هفته‌ای یک‌بار در گروه‌های 2 و 4 آغاز شد. در انتهای دوره آزمایش، بعد از خون‌گیری و برداشت بافت‌ها، اندازه‌گیری فاکتورهای بیوشیمیایی انجام گرفت. یافته‌ها، نتایج بیان‌گر اختلال در فعالیت آنزیم‌های مهم کبدی در گروه دیابتی است و عصاره آبی زعفران باعث تنظیم و طبیعی شدن میزان فعالیت آن‌ها گردید. علاوه بر این، عصاره آبی زعفران با افزایش فعالیت آنزیم‌های آنتی‌اکسیدانی باعث کم‌کردن استرس اکسیداتیو القایی با دیابت و بنابراین کاهش میزان MDA در گروه 4 نسبت به گروه 3 گردید. نتیجه‌گیری: عصاره آبی زعفران علاوه بر موثربودن در کنترل قند خون با داشتن توانایی آنتی‌اکسیدانی باعث حفاظت بافت کبد موش‌های دیابتی از آسیب به واسطه هیپرگلیسمی نیز می‌شود.

Medicinal plants possessing antioxidant activity may reduce oxidative stress and improve the functions of various organs that affected by hyperglycemia. The aim of the present study was to evaluate the effects of saffron aqueous extract (SAE) administration to diabetic rats by measuring the oxidative stress parameters and important biochemical enzymes in liver tissue. 72 hours after STZ administration (60 mg/kg body weight), the animals with fasting blood glucose over of 250 mg/dl were considered to be diabetic rats and experimental groups were: control (1), control drug (2), diabetes (3) and diabetes drug (4). The treatment was started on the 7th day after STZ injection with i.p injection of SAE (200mg/kg body weight), five doses and weekly to groups 2 and 4. At the end of the experimental period, biochemical factors were measured after bleeding and harvesting of tissues. Results indicated the perturbation in the activity of important liver enzymes in diabetic group (3) and SAE adjusted and normalized their levels activity. In addition, SAE with increases in the activity of antioxidant enzymes alleviated diabetes induced oxidative stress and thus reduced MDA levels in group 4 compared to group 3. Conclusion: SAE is not only useful in the controlling of blood glucose, but also has antioxidant potential to protect the liver tissue of diabetic rats against damage caused by hyperglycemia-induced oxidative stress.