“برخی گیاهان دارویی مورد استفاده در درمان بیماری‌های چشمی در دوره امپراتوری روم “

در این مطالعه، گیاهان دارویی مورد استفاده در درمان بیماری‌های چشم در دوره امپراتوری روم مورد بررسی قرار گرفته‌اند. گیاهان مورد نظر به عنوان ماده اصلی در داروهای آماده شده به صورت مایع یا پماد استفاده می‌شدند و جزء مهمی از درمان چشم بودند. از آنجا که مواد موجود در دارو به دلیل فساد باقی نمی‌مانند، اطلاعات ما در این زمینه ناکافی است.

با این حال، منابع مکتوبی که توسط دانشمندانی که در دوره امپراتوری روم زندگی می‌کردند به امروز منتقل شده‌اند، اطلاعات مهمی درباره گیاهان مورد استفاده در درمان چشم ارائه می‌دهند. در فهرستی که با ارجاع به اطلاعات موجود در منابع تهیه شده است، مشاهده می‌شود که گیاهانی از خانواده‌های مختلف مانند ماندریک، آلوئه، به، شاه‌زمینی، شنگ، گل پامچال، رز، خردل، خشخاش (افیون)، نارد، زنبق، سنتوری، کتان، لیسیوم، میرت، مر، نعناع، رازیانه، زعفران، سیر، روا، لیکوئیدامبار (سوییت‌گام)، پیاز، دارچین در داروهای چشمی استفاده می‌شدند.با این حال، مشخص شد که برخی از گیاهان در میان آن‌ها بیشتر مورد استفاده قرار می‌گرفتند.

این گیاهان، که در مطالعه ما مورد تحقیق بیشتر قرار گرفته‌اند، عبارتند از: کندر، اقاقیا، زهردار، شانه‌خرگوش، گل بنفشه، خشخاش (تریاک)، لیسیم، مر، زعفران و ریحان. عصاره، روغن یا رزین استخراج‌شده از برگ‌ها، شاخه‌ها، ریشه‌ها و میوه‌های این گیاهان برای درمان درد و التهاب چشم استفاده می‌شد. مشخص شد که برخی گیاهان مانند گل بنفشه برای بزرگ کردن مردمک‌ها قبل از جراحی‌ها استفاده می‌شدند. علاوه بر این، مشخص شد که برخی از گیاهان بیماری‌های چشمی حیوانات را نیز درمان می‌کردند. گیاهان مورد نظر با مواد حیوانی یا معدنی مخلوط شده و غلظت دارو با شیر مادر، شراب و آب باران تنظیم می‌شد. این مطالعه نشان می‌دهد که مهم‌ترین اجزای داروی چشم، فرآورده‌های گیاهی بوده‌اند.

“In this study, the medicinal plants used in the treatment of eye diseases in the Roman Imperial Period are discussed. The plants in question were used as the main material in the medicines prepared as liquid or ointment and they were an important constituent of eye treatment. Since the materials in the medicine do not survive because of decay, our information regarding this point are insufficient.

However, the written sources brought to the present by the scientists lived in the Roman Imperial Period provide important information about the plants used in eye treatment. In the list compiled in reference to the information in the sources, it is seen that plants belonging to different families such as mandrake, aloe, quince, hemlock, henbane, primrose, rose, mustard, poppy (opium), spikenard, iris, centaury, flax, lycium, myrtus, myrrh, mint, fennel, saffron, garlic, rue, liquidambar (sweetgum), onion, cinnamon were used in eye medicines. However, it is determined that some plants among them were used more often. These plants, which are further investigated in our study, are mandrake, acacia, hemlock, henbane, primrose, poppy (opium), lycium, myrrh, saffron and rue.

The juice, oil or resin extracted from the leaves, branches, roots and fruits of these plants were used in the treatment of eye pain and inflammation. It was found that some plants such as primrose were used for the purpose of enlarging the pupils before surgeries. Moreover, it was determined that some herbs cured the eye diseases in animals The plants in question were mixed with animal or mineral origin materials and the consistency of the medicine was adjusted with breast milk, wine and rainwater. The study reveals that the most important components in the eye medicine were herbal products.”