پاسخ زعفران به نظام آبیاری، شوری و روش کاشت

تقاضا برای آب به دلیل رشد جمعیت، شهرنشینی و توسعه اقتصادی به علاوه وقوع خشکسالی افزایش یافته است. استفاده از آب شور، به ویژه در مناطق خشک و نیمه خشک، برای غلبه بر افزایش تقاضای آب و کمبود آب اجتناب‌ناپذیر است. در این مطالعه، اثرات شوری آب آبیاری (0.45 (آب چاه، S1)، 1.0 (S2)، 2.0 (S3)، 3.0 (S4) دسی‌زیمنس بر متر)، سطوح آب آبیاری (100% (I1)، 75% (I2) و 50% (I3) از نیاز آبی زعفران (WR)) و روش‌های کاشت (گودال (P1) و شیار (P2)) بر عملکرد و رشد گیاه زعفران (Crocus sativus L.) در شرایط مزرعه باز مورد بررسی قرار گرفت.نتایج نشان داد که کاهش عملکرد زعفران که ناشی از شوری آب آبیاری یا کمبود آبیاری است، می‌تواند با روش کاشت در جوی جبران شود، در حالی که عملکرد زعفران در روش کاشت در جوی به ترتیب در فصل‌های رشد اول و دوم ۲٫۰۶ و ۲٫۲۱ برابر بیشتر از عملکرد حاصل در روش کاشت حوضچه بود؛ این امر به دلیل سختی کم‌تر سطح خاک و دمای بالاتر لایه سطحی خاک در زمستان برای ظهور بهتر گل‌ها و رشد زعفران در کاشت در جوی اتفاق افتاد. کمبود آبیاری اثر تنش شوری و کاهش عملکرد را با کاهش مقدار آستانه ECe به میزان ۹٫۵٪ و ۲۰٫۹٪ و افزایش شیب معادله تولید-شوری به میزان ۵۱٫۳٪ و ۱۱۲٫۵٪ در ۷۵٪ WR و ۵۰٪ WR نسبت به ۱۰۰٪ WR به ترتیب تشدید کرد.ضریب کاهش عملکرد در روش کاشت در شیار کمتر بود، به‌ویژه در ۵۰٪ WR، زیرا ضریب در روش کاشت در شیار نسبت به آنچه در روش کاشت حوضچه‌ای به‌دست آمده بود، ۲۱٪ کاهش یافت. در نهایت، نتایج نشان داد که عملکرد زعفران به تنش آبی حساس‌تر از تنش شوری است. به طور کلی، رژیم آبیاری توصیه‌شده در کاشت حوضچه‌ای ۱۰۰٪ WR در سطوح شوری ۰.۴۵-۳ دسی‌زیمنس بر متر است؛ با این حال، در کاشت در شیار، این میزان ۷۵٪ WR در سطوح شوری ۰.۴۵-۱.۰ دسی‌زیمنس بر متر و ۱۰۰٪ WR در سطح شوری ۲-۳ دسی‌زیمنس بر متر است.

Demand for water is being increased due to population growth, urbanization and economic development in addition to drought occurrence. Using saline water, especially in arid and semi-arid areas is unavoidable in order to overcome increasing water demand and water scarcity. In this study the effects of irrigation water salinity (0.45 (well water, S1), 1.0 (S2), 2.0 (S3), 3.0 (S4) dS m−1), irrigation water levels (100% (I1). 75% (I2) and 50% (I3) of saffron water requirement (WR)) and planting methods (basin (P1) and in-furrow (P2) planting) on yield and growth of saffron plant (Crocus sativus L.) was investigated in open field conditions. Results showed that reduction in saffron yield which is caused by irrigation water salinity or deficit irrigation can be compensated by the in-furrow planting method whereas saffron yield for the in-furrow planting method was 2.06 and 2.21 times higher than that obtained in the basin planting method; respectively, in the first and second growing seasons due to lower soil surface hardness and higher soil surface layer temperature in winter for better flower emergence and saffron growth in in-furrow planting. Deficit irrigation aggravated the effect of salinity stress and yield reduction by decreasing the threshold ECe as 9.5% and 20.9% and increasing the slope of salinity-yield production equation as 51.3% and 112.5% in the 75% WR and 50% WR in comparison with that obtained in 100% WR, respectively. Yield reduction coefficient was lower in in-furrow planting method, especially in 50% WR as the coefficient in the in-furrow planting method decreased 21% in comparison with that obtained in the basin planting method. Finally, the results indicated that saffron yield is more sensitive to water stress than salinity stress. In general, the recommended irrigation regime in basin planting is 100%WR in salinity levels of 0.45-3 dS m−1; however, in in-furrow planting, it is 75%WR in 0.45-1.0 dS m−1 salinity levels, and 100%WR in salinity level of 2-3 dS m−1.