وضعیت کشت زعفران در استان آذربایجان غربی، چالش های پیش رو و راهکارهای پیشنهادی برای توسعه آن

در دهه های اخیر برنامه ریزان به راهبردهای توسعه منطقه ای اشارات زیادی کرده اند (مرصوصی و خدادادی، ۱۳۹۴).تجارب به دست آمده از رویکرد های مختلف توسعه در دهه های گذشته بیانگر آن است که درون زا بودن توسعه، اتکا به منابعخودی، استفاده بهینه از منابع مختلف، توازن و تعادل در توسعه از عوامل اصلی دوام توسعه به شمار می آیند. توسعه روستاییبه عنوان هدف توسعه و یا راهبرد دستیابی به آن در بسیاری از کشورها به ویژه در کشورهای در حال توسعه که بخش زیادی ازجمعیت آن ها در روستاها زندگی میکنند، مورد تاکید برنامه ریزان این کشورها قرار گرفته است (علیائی و دهقان نیستانکی،۱۳۹۱). تجربه توسعه به ویژه در کشورهای در حال توسعه نشان می دهد که توسعه روستایی نقش مهمی در رسیدن به اهدافتوسعه در سطح منطقه ای دارد (علیائی و کریمیان، ۱۳۹۰). اهمیت توسعه روستایی در کشورهای کمتر توسعه یافته به دلیلنقش مهم نواحی روستایی در اقتصاد آن ها است (علیائی و محمدی نژاد، ۱۳۸۹).

In recent decades, planners have frequently referred to regional development strategies (Morsousi & Khodadadi, 2015). Experiences gained from various development approaches over the past decades indicate that endogenous development, reliance on local resources, optimal use of various resources, and balance in development are among the main factors for sustainable development. Rural development, as a development goal or as a strategy to achieve it, has been emphasized in many countries, especially in developing countries where a large portion of the population lives in rural areas (Aliaei & Dehghan Nistanki, 2012). Development experience, especially in developing countries, shows that rural development plays an important role in achieving development goals at the regional level (Aliaei & Karimian, 2011). The importance of rural development in less developed countries is due to the significant role that rural areas play in their economies (Aliaei & Mohammadi Nejad, 2010).