تغییرات جامعه علف‌های هرز در کشت مخلوط زعفران و نخود تحت مدیریت‌های مختلف آبیاری

زعفران (Crocus sativus L.) یکی از گران‌ترین محصولات جهان است ولی در مقابله با علف‌های هرز دچار مشکل است. روش‌های کشت بدون استفاده از مواد شیمیایی، مانند کشت بین‌درختی و کاهش آبیاری می‌توانند به کاهش مشکلات علف هرز کمک کنند. بنابراین، هدف این مطالعه بررسی تغییرات چگالی علف هرز، بیوماس و تنوع علف هرز در سیستم کشت زعفران و نخود با دو رژیم آبیاری بود. تیمارهای مطالعه شامل دو رژیم آبیاری (آبیاری یک‌باره و آبیاری متداول که چهار بار از اکتبر تا مه انجام شد) و شش نسبت کشت زعفران و نخود بودند: کشت تک‌محصول زعفران (C1)، کشت تک‌محصول نخود (C2) در هشت ردیف، نسبت‌های کشت ۱:۱ (C3)، ۲:۲ (C4)، ۲:۱ (C5) و ۳:۱ (C6) به ترتیب به عنوان طرح اصلی و فرعی در نظر گرفته شدند.

نتایج نشان داد که رژیم آبیاری متداول تنوع علف هرز را افزایش داد ولی اثر معناداری بر شاخص Pielou نداشت. نسبت‌های کشت بین‌درختی در مقایسه با کشت‌های تک‌محصولی زعفران و نخود، تنوع علف هرز را کاهش دادند. اثر تعامل تیمارها بر چگالی علف هرز و بیوماس آن معنادار بود. در اکثر نسبت‌های کشت بین‌درختی، چگالی و بیوماس علف هرز در رژیم آبیاری یک‌باره کاهش یافت. کمترین مقادیر چگالی و بیوماس علف هرز به ترتیب به طور متوسط ۱۵.۵ گیاه در متر مربع و ۳۷.۵۱ گرم در متر مربع تحت رژیم آبیاری یک‌باره با سیستم کشت C4 تعلق داشت. این سیستم کشت با C3 تفاوت معناداری نداشت. در مجموع، نتایج نشان می‌دهد که رژیم آبیاری یک‌باره و کشت بین‌درختی با نخود، به ویژه با نسبت‌های ۱:۱ (C3) و ۲:۲ (C4)، می‌توانند استراتژی‌های مؤثری برای کنترل علف هرز در زعفران در سیستم‌های نیمه خشک باشند.

Saffron (Crocus sativus L.) is among the world’s most expensive crops; nevertheless, it struggles to compete with weeds. Non-chemical farming practices, such as intercropping and reduced irrigation, can help to decrease weed problems. Therefore, this study aimed to evaluate the changes in the weed density, biomass and weed diversity under saffron-chickpea intercropping system with two irrigation regimes. The study’s treatments included two irrigation regimes, namely one-time irrigation and conventional irrigation (carried out four times from October through May), and six planting ratios of saffron and chickpea, namely saffron sole-crop (C1), chickpea sole-crop (C2) in eight rows, 1:1 (C3), 2:2 (C4), 2:1 (C5), and 3:1 (C6)] as main and sub-plots, respectively. The result showed that the conventional irrigation regimes increased weed diversity, however, it didn’t affect the Pielou index. Intercropping ratios decreased weed diversity compared to saffron and chickpea mono-cropping systems.

The interaction effect of treatments was significant for weed density and weed biomass. In most intercropping ratios, weed density and weed biomass decreased under one-time irrigation regimes. The lowest values for weed density and biomass were observed with an average of 15.5 plants/m2 and 37.51 g/m2, respectively, under the one-time irrigation regime with C4 intercropping systems. This intercropping system did not show a significant difference with C3. Overall, the results indicate that a one-time irrigation regime and intercropping with chickpea, specifically with a 1:1 saffron-chickpea ratio (C3) and a 2:2 saffron-chickpea ratio (C4), could be effective strategies for weed management in saffron in semiarid cropping systems.