اپیدمیولوژی و مدیریت پوسیدگی بنه زعفران

زعفران، یک محصول کم حجم و با ارزش بالا، از کلاله‌های خشک شده گل‌های زعفران به دست می‌آید. در گذشته اخیر، تولید آن در چندین کشور به دلیل تکثیر رویشی و ماهیت پرزحمت این محصول، فرسایش ژنتیکی، فقدان شیوه‌های مدرن کشت و مکانیزاسیون، شهری شدن زمین‌های کشت سنتی زعفران و شیوع پوسیدگی بنه زعفران کاهش یافته است. اگرچه قارچ‌کش‌های شیمیایی بسیار مؤثر هستند، اما نگرانی فزاینده در مورد اثرات مخرب آنها بر محیط زیست و انسان، همراه با بقایای آفت‌کش‌ها در محصول، منجر به بررسی روش‌های جایگزین سازگار با محیط زیست و پایدار برای مدیریت پوسیدگی بنه شده است. میکروب‌های مفید در مدیریت این بیماری مؤثر بوده‌اند زیرا برای انرژی، غذا و جایگاه اکولوژیکی یا بستر با پاتوژن رقابت می‌کنند و آللوشیمیایی‌های بازدارنده تولید می‌کنند و مقاومت سیستمیک را در گیاه القا می‌کنند. گونه‌های باسیلوس، به دلیل مزیت تولید اسپورهای مقاوم به گرما و خشکی، میزان پوسیدگی بنه را به طور قابل توجهی کاهش می‌دهند. اگرچه کاربندازیم باعث حداکثر سرکوب بیماری می‌شود، اما سودوموناس فلورسنس، تریکودرما ویرید و تریکودرما هارزیانوم در برابر پوسیدگی بنه بسیار مؤثر هستند. آفتاب‌دهی خاک به مدت ۴ و ۶ هفته به طور قابل توجهی میزان پوسیدگی بنه را کاهش می‌دهد. غوطه‌وری بنه در مانکوزب + کاربندازیم منجر به کاهش ۸۵.۴۹ درصدی پوسیدگی بنه می‌شود. بهداشت مزرعه و زهکشی مناسب برای مدیریت پوسیدگی بنه به همان اندازه مهم هستند. استفاده از قارچ‌های محرک رشد گیاه (PGPF) و باکتری‌های محرک رشد گیاه (PGPB) نیز به طور گسترده در محصولات مختلف برای بهبود تنش‌های زیستی و غیرزیستی و افزایش رشد گیاه توصیه می‌شود.

Saffron, a low volume high value crop, is obtained from the dried stigmas of Crocus sativus flowers. In the recent past its production has declined in several countries, due to the vegetatively propagated and labour intensive nature of the crop, genetic erosion, lack of modern cultivation practices and mechanization, urbanization of traditional saffron cultivation land, and prevalence of corm rot of saffron. Although chemical fungicides are very effective, yet growing concern about their deleterious impacts on the environment and human beings, along with pesticide residues in the produce, has resulted in exploring alternative eco-friendly and sustainable methods, for the management of corm rot. Beneficial microbes have proved effective in managing the disease because they compete for energy, food and ecological niche or substrate with the pathogen, and produce inhibitory allelo-chemicals and induce of systemic resistance in the plant. Bacillus spp., due to the advantage of it producing heat and desiccation resistant spores, significantly reduces the incidence of corm rot. Though carbendazim causes maximum disease suppression, yet Pseudomonas fluorescens, Trichoderma viride and Trichoderma harzianum are greatly effective against corm rot. Soil solarization for 4 and 6 weeks significantly reduces the corm rot incidence. Corm dip in mancozeb + carbendazim results in 85.49% reduction in corm rot. Field sanitation and proper drainage are equally important for the management of corm rot. Application of plant growth promoting fungi (PGPF) and plant growth promoting bacteria (PGPB) are also widely advocated in different crops to amelioration biotic and abiotic stresses and promote plant growth.