FLAMING JUNE

فردریک لیتون، رئیس آکادمی سلطنتی، یکی از مشهورترین نقاشان دوران ویکتوریایی بود زمانی که اثر معروف خود – و آخرین شاهکار خود – «ژوئن آتشین» را در سال ۱۸۹۵ نقاشی کرد. این اثر ادای احترامی بود به مجسمه‌ی میکل‌آنژلو به نام «شب»، که برای Sacristy جدید باسیلیکای سن لورنزو در فلورانس حدود سال ۱۵۳۰ خلق شده بود و لیتون آن را یکی از بزرگ‌ترین دستاوردهای تمدن غرب می‌دانست. در حالی که فیگور در حال استراحت میکل‌آنژلو از مرمر سرد و متین ساخته شده است، اثر لیتون سرشار از رنگ‌های گرم و جسمانی است: پیراهن گاز زعفرانی که بر بدن خمیده و حالت S مانند پیچیده شده؛ موهای بلند خرمایی؛ گل گون شدن گونه‌ها که نشان می‌دهد زن از تماشا شدن آگاه است و تنها وانمود به خواب کرده است. چین‌ها و انحناها در مرکز فشرده شده‌اند، مانند گلی که در حال شکوفه دادن است در محیطی تقریبا کلاسیک و مدیترانه‌ای. نوجینه در گوشه بالایی نماد نزدیکی خواب و مرگ است.«ژوئن آتشین» کمی پس از مرگ هنرمند در سال ۱۸۹۶ توسط سردبیر زیرک مجله گرافیک خریداری شد، کسی که کارت‌پستال‌هایی از آن را به خوانندگان خود پیشنهاد کرد. آنها هزاران عدد از آنها را خریدند و این اثر همچنان یکی از پرنسخه‌ترین نقاشی‌ها به شمار می‌رود.با وجود محبوبیت آن در میان مردم ویکتوریایی، آثار لیتون از مد افتادند. هنگامی که در دهه ۱۹۶۰ برای گالری‌های بزرگ با هزینه‌ای اندک عرضه شد، کسی خریدار نبود تا این که یک تاجر پورتوریکویی به نام لوئیس آ. فِرِه آن را برای موزه جدید خود خرید، جایی که اثر مورد ستایش ساموئل کورتاولد که آن را «شگفت‌انگیزترین نقاشی موجود» خوانده بود، اکنون در آنجا قرار دارد.

Frederic Leighton, President of the Royal Academy, was one of the most celebrated painters of the Victorian era when he painted his most famous work – and his swan song – Flaming June in 1895. It was a homage to Michelangelo’s statue, Night, created for the New Sacristy of the Basilica of San Lorenzo in Florence around 1530, which Leighton considered to be one of the greatest achievements in western civilisation.
While Michelangelo’s reposing figure is made of cool, solemn marble, Leighton’s is a rush of warm, carnal colour: the saffron gauze shift draped around the curled up, s-shaped body; the long auburn hair; the blush of the cheek that suggests the woman knows she is being watched and is only feigning slumber. The creases and contours are compressed in the centre, like a flower in full bloom in a vaguely classical, Mediterranean setting. The oleander in the top corner symbolises the proximity of sleep and death.