ارتباطات تغییرات آب و هوایی و IPCC

هیئت بین‌دولتی تغییرات اقلیمی (IPCC) به‌طور گسترده به‌عنوان مهم‌ترین و معتبرترین منبع درباره تغییرات اقلیمی، تاثیرات آن و نحوه مقابله با افزایش انتشارهایی که عامل آن است، شناخته می‌شود. با این اقتدار، مسئولیتی نیز همراه است تا اطمینان حاصل شود که اطلاعات به‌طور مؤثر به سیاستگذاران، شهروندان و کسانی که برای زندگی و معیشت خود به این اطلاعات وابسته‌اند، منتقل می‌شود. نحوه ارتباط IPCC با اطلاعات موجود در گزارش‌های خود از طریق مواد رسمی آن (مانند خلاصه برای سیاستگذاران، ارائه‌ها، پرسش‌های متداول)، از طریق کانال‌های مختلف (مانند تعامل با خبرنگاران، رسانه‌های اجتماعی، رویدادهای عمومی در کشورهای مختلف) و به مخاطبان اصلی خود یعنی سیاستگذاران و دیگر گروه‌ها (از جمله رسانه‌ها، کسب‌وکارها، سازمان‌های غیرانتفاعی، آموزش) در گذشته موضوع بررسی‌های گسترده‌ای بوده است.

همچنین، چگونگی وارد کردن انواع مختلف شواهد در گزارش‌های IPCC، به‌ویژه دانش بومی و محلی، موضوع مفصلی برای بحث و بررسی است.به طور مشابه، نمایندگی رهبری، کارکنان و تیم‌های نویسندگان از نظر جنسیت، توازن جغرافیایی و تنوع دیدگاه‌های کارشناسی کلیدی است تا اطمینان حاصل شود که همه صداها شنیده می‌شوند و تمامی شواهد مرتبط مورد بررسی قرار می‌گیرند.هیئت بین‌دولتی تغییرات اقلیمی (IPCC) سابقه طولانی در درخواست نظر از جوامع تحقیقاتی و ارتباطات جهانی برای تدوین استراتژی‌های ارتباطی خود دارد. در سال ۲۰۱۶، این هیئت جلسه‌ای کارشناسی درباره ارتباطات برگزار کرد که منجر به ارائه تعدادی توصیه برای تقویت فعالیت‌های ارتباطی، استراتژی و ظرفیت IPCC شد (IPCC 2016؛ همچنین ببینید Lynn و Peeva، همین شماره).

با نزدیک شدن به اتمام چرخه گزارش ششم ارزیابی (AR6)، اکنون زمان مهمی است تا بار دیگر به ارزیابی استراتژی ارتباطی در حال تحول IPCC بپردازیم، زمانی برای بازنگری انتقادی در موفقیت‌ها، چالش‌ها، درس‌های آموخته شده و بهترین شیوه‌ها برای گزارش‌های آینده. ما همچنین قصد داریم که این مجموعه موضوعی (TC) با سایر نهادهایی که در تلاشند تا مشارکت خود در علوم اقلیمی را در سطوح جهانی، ملی، منطقه‌ای و محلی گسترش دهند، ارتباط برقرار کند.

“The Intergovernmental Panel on Climate Change (IPCC) is widely regarded as the most important and authoritative source on climate change, its impacts and how to tackle the rising emissions that drive it. With this authority comes a responsibility to ensure the information is communicated effectively to policymakers, citizens and those who rely on the information for their lives and livelihoods. How the IPCC communicates the information in its reports via its official materials (e.g. Summary for Policymakers, presentations, FAQs), through different channels (e.g. interaction with journalists, social media, outreach events in different countries) and to its main audience of policymakers as well as others (including media, business, NGOs, education) has been the subject of intense analysis in the past. How different types of evidence are included in IPCC reports, particularly indigenous and local knowledge, is also a rich vein of discussion. Similarly, the representativeness of the leadership, staff and author teams in terms of gender, geographical balance and diversity of expert perspectives is key to ensuring all voices are heard and all relevant evidence is considered.

The IPCC has a long history of asking the research and global communications communities for input to its evolving communications strategy. In 2016, the IPCC convened an Expert Meeting on Communication, which led to a number of recommendations to enhance IPCC communications activities, strategy and capacity (IPCC 2016; see also Lynn and Peeva, this issue). With the Sixth Assessment Report (AR6) cycle nearing completion,Footnote1 now is an important moment to, once again, take stock of the evolving IPCC communications strategy, a time to critically reflect on successes, challenges, lessons learned and best practice for future reports. We also intend for this Topical Collection (TC) to speak to other institutions seeking to further their climate science engagement efforts at global, national, regional and local scales.”